Being B

Proud – prouder – atomic-sized-explosion-proud….

2012-01-26T16:54:00.002+02:00

We all haveour proud moments, those memories, when being thought of, still makes yourheart go all warm, fussy and mushy. If Ihad to look back and just name a few, it most probably would be the following :

When I got my drivers licence first time;
My engagement;
(Obviously) my wedding day;
Confirmation of my pregnancies;
Hanco’s birth, that first little cry, a cry that confirmed that I was blessed with the title “Mother”;
Same with Zhané’s birth, hearing her cry for the first time, being reminded that my blessings are countless
Watching my kids reach all their milestones;

Those arejust to name a few, but today was another one that I can add to my list. Hanco took part in his very first athleticsevent; he ran the 60m as well as the 80m.

But todaywas kind off bitter sweet for me as a mother, on the one hand, I was extremelyproud of him, so proud that my chest literally pained from it, but on the otherhand, I could not be there to support him, to stand next to the field and shoutand cheer for him, to scoop him in my arms as he ran over the finish line, hugand kiss him, congratulate him and tell him just how very proud I am ofhim.

This isjust one of the few sad realisations of being a working-mom, cause you miss outon so many things. Other people get toshare precious moments with your kids, moments that you as mother was supposeto share with them. And all of this justbecause I made the decision to be a working mom, to enable me to provide forthem to the best of my financial ability, to provide them with good andreliable health care, good education, to pave their ways to a good, stablefuture.

But thereare days where I long for the freedom of being a stay-at-home mom, theflexibility thereof, and the opportunity one gets to share in those cherishedmoments.

At least Igot a photo or two of Hanco participating in today’s athletics, which sort-offsomehow made me feel like I was almost there….

So, whatare a few of your proudest moments?

Taking the Challenge…

2012-01-26T16:50:00.003+02:00

These lastcouple of days was a bit challenging to me, as wife as well as mother….

I have beenon an emotional roller coaster of note, loosing control and dropping the ballson every twist, turn and bend of the roller coaster. The more I try mending things, the more holesI find.

We havenoticed a slight change in Hanco’s behaviour, as if he is a little bit morespiteful and on purpose, we have had some tears and snots as he refused to goto school, as the new teacher is a bit more strict with the kids as what H isused to, and I think emotionally he is struggling a bit with all of this, andthe current situation at home is also not helping to improve things. Zhané has turned into a little “attention-seeking-troll”,requiring more and more, and the more she gets, the more she wants, and bewareof depriving her of said attention…man, things tend to turn ugly! Unfortunately, Hanco pulls on the shortestend of this rope, cause it is easier to allow him to watch an animated moviewhile I tend to tantrum-troll than try and find an equal balance between thetwo.

But then,strangely, I get a e-mail from my sister, who was having a bit of a downerherself, and as I typed e-mail after a-mail, loading each with a few sentencesfilled with elderly-sister-advice, I think somehow, my own advice made me feelbetter in a small kind off way.

Maybe Ishould realise that things do not always go as we plan them, yes sometimes weare forced to take the road less travelled, but we have to remember…it’s notover till the fat lady sings, and lucky for me, this fat lady can not sing tosave her life.

Sometimeswe must just fight a little harder, try one more time, cause there are thingsin life that’s worth fighting for

First of many…

2012-01-26T16:49:00.002+02:00

I somewhat,vaguely remember my first day of school, my new brown dress and the beige shirtunderneath it, the grandness of my (first) new pair of school shoes, the littlebrown box suitcase my grandfather bought me.

Theexcitement grew as mom and I entered the school grounds. The big, brick buildings, the long hallways,everything was new to me, and I just could wait to start exploring every inchof it. I could not get rid of my momfast enough, just so that I could go sit at my desk, admiring the classroom,making sure my shoes stayed clean. And Iam pretty sure, if I close my eyes and think back hard enough I would be ableto feel the wood surface of my desk underneath my fingertips, I would be ableto smell my brand new box of Crayola crayons, hear the laughter of the childrenas the bell rang for break-time. Themore and more I sit here thinking about the memories I collected from my schooldays; the more and more I miss it. Weplayed marbles, hob-scotch, jumping rope and even a silly, little game whereyou used old (but clean) pantyhose from mom’s closet, but one of my favouritememories of way back then was the library and the books, the fact that I wastaught the ability to read through countless pages, as much as I wanted and foras long as I wanted. I enjoyed reading,it opened worlds for me that, I would never have been able to reach.

To becarefree, not worry about anything, to enjoy every moment as if there was notomorrow, to learn, to explore…man those were the days!

Well thatday finally arrived for Hanco…. his first day of school. And I wanted everything to be just perfectfor him. I packed, unpacked and repackedhis school bag maybe 3 times, made sure everything is clearly marked with“Hanco Botha” (I think his school bag is marked in 3 different places), hisschool uniform was ready, school shoes cleaned, lunch box packed and juicebottle filled.

As we droveto school, he sat quietly next to me in the car, observing our route as he doesmost of the time, but once we neared the school he was a sudden burst of energyand excitement. He could not wait to getout of the car and enter the school grounds. As we waited for Guilm to arrive, he was a non-stop-babbling-mess!

The momentfinally arrived, he was allowed to walk through those big gates and enter thisgreat adventure, and he started the new chapter in his life.

They tookus to his class, we met his teacher, but…. just as I did some 24 odd years ago,he also could not wait that we leave just so that he could go and play. He could care less about the day of tomorrowor the philosophy of life, he only cared in doing what he knows best…. being achild.

And on yourfirst day of school you showed us courage and bravery, you faced it with asmile on your face, you were proud, but even more, we as parents, standingbehind you were bursting, bursting because you make us proud!

So cheersmy littlest Biekie, cheers to great adventures and new chapters.

May thistruly be the best years of your life?

Another story, a new chapter

2012-01-16T12:26:00.000+02:00

Our New Year started with a few fireworks seen in a distance, the “+ Project” and a missing dog (whostrangely suddenly appeared out of nowhere, as if she was not missing atall….and who by the way, weirdly went missing exactly one year ago as well….)

We decided against any New Year’s Resolutions for 2012(I mean, really, who keeps to them anyway?), instead we will “create” projectsas we go along, our first two for 2012 being : “The + Project”and the “Breaking bad habits Project”

The + Project :

We will try to see and do at least one positive (+)thing every day, the more the better, but at least one will do.

Breaking bad habits Project :

Which ever bad habit it may be, we will attempt inbreaking it. Both Guilm and I decided on the 3^rd that we have indulged long enough inour bad habit, and decided to put a stop to it, but in doing so, Mark decidedthat if we can do it, so can he, so all and all, the three of us have been badhabit-less for a total of 9 days now, and counting. Apparently it takes 21days to consider a bad habit broken, we are almost halfway…we can do this!

*****

I can’t get myself to finish marking Hanco’s schoolrequirements…. it is just to damm difficult and heartbreaking! But I haveto pull myself together, as school starts soon. We will be there, rightbeside him, holding his hand, as he walks through the gates for the firsttime. We will be there to comfort when all gets a bit to overwhelming; wewill be there to witness the excitement.

But then the time will come where I will have to letgo of his hand, give him a hug, a kiss and an “I love you lots”.

I willhave to turn around, walk away and allow him to explore this wonderful newphase in his life, and I will do it with a smile on my face (let me ratherre-phrase : A smile IN my heart and tears ON my face). Yes it is sad tosee them grow up so fast, but on the other side, it is absolutely amazing tosee them grow, to reach the milestones, to learn, explore, play, to be achild, but also grow into this perfect littlest human being.

Iwill love him (them) till end of time and then even some more, for they are mylittlest, my Biekies, my everything, my reason for being, my reason forexisting.

2012

2012-01-16T12:20:00.000+02:00

As 2012 begins to slowly unveil herself, and Merry Jingles becomes a distant thought, I wish upon you joys, laughter, love, hope, peace, happiness, faith & everlasting friendship! Thank you for being part of my remembrance of 2011 and may we share many more to come!

The next Chapter : Our Christmas Story unfolds

2012-01-16T12:19:00.000+02:00

Ok, so 5(and yes, please note 5) days before Christmas, I suddenly decided that thisyear would be the perfect year for the kids to create hand-made Christmas Cardsfor Grandparents, Aunts & Uncles, so let’s see how this one goes….more tofollow…. We shall re-attempt this tradition nextyear….no further comments

With usbeing so busy I desperately tried to create some magic surrounding thiswonderful time of year. There was trulymoments where it felt as if Christmas lost it’s magic, as if the commercialismof Christmas is killing it’s spirit, as if the Christmas spark is slowly fadingaway. But we fought back; we fought forthe magic of Christmas time, the beauty, the wonder, and the splendour thereof…

So, we have:

Blinking Christmas Lights √

Christmas Stockings filled with all sorts of goodies √

All the Christmas presents wrapped √

(all but mom’s, which by the way, was bought and wrapped in time forChristmas Day).

Christmas presents stocked underneath the Christmas Tree √

Spending quality time as a family on Christmas Eve √

Hanco pretending to be Father Christmas, playing with Sparklers and making sure that hungry reindeers had something to eat when they landed at our house √

I read thestory of Christmas out of 2 different storybooks, just to make sure that thelittlest understood what it is all about. We opened gifts from the Christmas Stockings, whilst we waited for thearrival of Santa and his reindeers…but eyes grew heavy and littlest tired, sooff to bed they went….

ChristmasDay was met with great anticipation, we had to inspect the bowl of reindeerfood, and found it to be empty….smiles grew wider, excitement filled theair. But the greatest joy I could havereceived on any Christmas morning was that of seeing the beaming from the facesof my Biekies when they saw what waited for them underneath the Christmas Tree,no matter how big or how small, they were grateful for what they have received,and that is one of the greater lessons in life to be learned….being gratefulfor what you have and being grateful for what you have received.

This wastruly a wonderful Christmas, spending time with family, reconnecting with lovedones on various different levels. Butmost of all, watching my littlest Biekies through all of this made me realisehow blessed we as a family truly are.

Yes, lifemight not be always moonshine and roses, and the path may at times be a rockyone, but we, as a family, can do this. We can wave 2011 goodbye, knowing that what he had to offer, wasactually not all that bad, we can thank him for the good times, the smiles andthe loves, we can look back and learn for the tougher moments, we can allowthose moments to make us stronger.

And whatdoes 2012 have in store for us….I don’t know, I can only but wonder what hewill deliver, and we will await same with grate anticipation

'Tis the season….

2011-12-20T23:38:00.001+02:00

Ok, so almost a year ago, we uprooted our whole existence, the plans we had and the dreams we shared, and moved from the city to a small rural town.

A town where “Shopping Malls staying open till 8 at night” became a vague and distant memory for me, the café on the corner selling (the best) slap chips, fish and russians became a reality, a town where the Bottle Store in the main road is the local tourist attraction.

I have to admit, I was a bit negative about this place in the beginning, and it took some time to get use to it all.

But a few days ago, I saw a total different side to this town, a side that was filled with blinking lights and Christmas cheer. Streets in the centre of town where blocked off and closed down. Kids were playing and running around in the streets, laughing.

People came with cooler bags and fold-up chairs. And they all came to celebrate for the same reason.

The municipality erected a huge Christmas Tree in the centre of the town, which was decorated with countless lights and shiny decorations.

We all sang together as groups performed Christmas Carols from the stage. There was a huge stampede of little tiny feet as all the kids rushed forward to meet Father Christmas and his elves, some more enthusiastic than others. (I realised that my Biekies prefer to appreciate him from a distance, and they profoundly refused to go near him for a photo or two).

After an hour or so, the streets were littered with partially eaten candy canes, and we had to do all possible to keep littlest from sticking each and every one of them in her mouth.

Sticky trail marks left by the littlest

Just before 8 the big announcement was made, all the lights were turned off, the streets turned dark…and then…and then we started the count-down from 10.

I could see the enthusiasm and excitement beam from Hanco’s face as he waited in anticipation, and then, as the count-down reached the end, town centre was illuminated with the brightest lights one could ever imagined as they turned on the lights of the Christmas Tree. We cheered, yelled, clapped hands and whistled. It was truly amazing.

And I cried, yes, I cried, cause since turning 30 I am an emotional mess-ball and I cry about everything…

I cried tears of happiness, because even thought it was for just one evening, we managed to move all our issues and differences aside and celebrate the joys this season bring.

But I also cried some tears of heartache, thinking of those near and dear for who this season will not be as festive, for those in grieve, for those longing for just one more moment of laughter, one more moment of joy, one more moment of love. And it is those that I will keep close to my heart in this time, for them I will pray that they find comfort and that they will be embraced by our Heavenly Father’s healing hands.

Most of our Christmas shopping is done, only a few more gifts we need to buy, but not only will we be buying gifts this season, we will also be buying school shoes, a school bag, school outfits and stationary as we are preparing to enter a whole new stage in life. Because as of next year, my Biekie will be a Gr. 0 student…be still my heart…

So, as our kitchen window proudly displays his own set of blinking Christmas lights, we are anticipatingly awaiting the arrival of Grandma and Grandpa Botha for a long awaited and much needed visit

Letting go….

2011-11-28T11:23:00.000+02:00

From the word “go” after I found out I was pregnant with H, I knew everything would change, my whole world transformed, my life came to a cross road where decisions were made and I was not the one making them….but they were for the better, and if I look back, not a day goes by where I regret the decisions that were made, in fact I LOVE them, I love my littlest Biekies more than ever!

I vowed to always be there for them, with every smile and through every tear, to love them, cherish them but even more, cherish every moment that I spent with them, because those are the moments that last a life time.

But disappointingly, I came to the realization that as a mother, I cannot always be there for them, there will be moments in life where they will have to face the world on their own, not only to learn from it and become a better person, but also to build inner strength and confidence, which to me, is two of the more valuable lessons to learn in life.

And last week was one of those moments, my littlest went to visit his Granddad for the week, yes, and whole week, that is a total of 6 nights where my Biekie was not sleeping at home, in his own bed, in his room next to mine….

I put on a brave face as we drove away last Sunday, with my Biekie sitting on my father’s shoulder, smiling and waving goodbye, on the outside I was smiling and waving a final goodbye back at him, but my insides were shattering at the thought of having to leave him behind. And yes, I knew he would be fine, and that my dad would not allow anything to happen to him, and that he would take care of him (almost as good as I would have done…), but how do you tell the mother-heart to be still?

They went fishing on Monday, he caught two fish, and as he told me of those two fish, I could just hear his little voice bursting of proudness, and once again I had to tell my mother-heart to “calm down and be still”, cause I was so proud of him that my chest actually hurt.

We phoned him every night, got updated on their daily doings, on how much he got spoiled, what they ate and how much he loves us.

He missed the littlest, and she missed him, both of them got overly excited when they heard each other’s voices over the phone, littlest would grab the phone from my hand, press it tightly against her ear and just listen as her brother rambled away….and dare try and take that phone from her hand….

On the littlest side of the Biekies…it was as if sister knew she was the only one left and in total control for the time being. She blossomed and bloomed, she transformed into an independent little soul in the blink of an eye, and although she missed her brother, I think she enjoyed being in charge, only if it was for a little while.

Christmas is around the corner, less than a month to go. The town is slowly but surely transforming into every child (and most adults) dream, with shining, flashing Christmas lights in the shape of stars, candles, etc, appearing on lamp posts all around town. In the middle of the town, a massive Christmas Tree is being erected and decorated. On Christmas Day, the Big Red Truck will drive around town, handing out sweets and goodies to all the children whilst Christmas Carols stream from the big speakers fitted on the roof of the truck.

But we are once again reminded to be humble, to be grateful and to give thanks for what we have, cause each new day presented to us is borrowed time, it is a gift from the Heavenly Father, and we should never forget that.

I heard some very wise words from a “Johnny Walker” ad on TV the other night (who would have thought), and it said : It is not what is underneath the Christmas Tree that matters, but who surrounds it… No further explanation needed

Well, I have all my Biekies back under one roof, our Christmas Tree is proudly displaying its decorations from the corner of the living room, and, as soon as Daddy fixes the other set of Christmas lights, will the kitchen window be hosting its own set of blinking lights this year…

Being lots-of-things-less...

2011-10-21T14:58:00.000+02:00

A blog without pictures is like a day for me without having coffee, lifeless. But I am forced to do pictureless blogging, as my laptop underwent a few minor adjustments and repairs. Got it back this morning, with a new look, new brains, faster hardware...all brand spanking new, and I am sure I'm gonna love it, can not wait to get my fingers all flying across the keyboard.

Speaking of being something-less....for the next couple of weeks I will also be Blackberry-less seeing that my Blackberry is now a Brokenberry....damm thing fell out of my hand and the screen went all "stars and stripes" from black to white...and then...and then there was nothing. But I don't mind going back to basics when it comes to the cell phone technology, yes sure, the Blackberry is so convenient, having everyone available at the touch of a button, but hey, I still have my PC, which is basically the "Ark of Noah" version of the Blackberry. But not having my Blackberry constantly by my side (or in my hand) makes more time for the smaller, more important things (which, by the way, should not have been said out loud...)

We spent last weekend in Centurion with some friends, and what a wonderful time we had, a well deserved refresh and recharge (actually scary to think that we had to leave the "platteland" and visit the city for a recharge!). Z and I attended Monz’s baby shower, where I realized that Z will most probably turn into a shoe-thief as she looked at Marilè’s shoes with those longing-needy eyes, Daddy and H went 3D Smurfing, we braaied, we laughed, we talked (and talked some more, till 2am the next morning), I had coffee with the girls and yes, we managed some shopping as well! Don’t you just love the city-life?

There are days where it truly feels as if this small little town is suffocating us, strangling every last bit of life out of us, sucking us dry and withering our souls. But we are fighting back, with a decent amount of ass-whooping, because we are from the city, and we are not scared of this little town, and because "WE can" (our new motto - Neither I, nor you but WE can)

We have such a busy schedule planned for the following weeks, our first family photo shoot coming up, then we have a kitchen tea and bachelors to attend, then the school Christmas Party, then a wedding. Damm, just diarizing all of this is making me long for a holiday!

This coming week end will be a quiet one for us, just us, the Biekies, some laziness, arts and crafts and maybe some baking, but I know for sure that I will be loving it!

Repeat itself…repeat itself…repeat itself…

2011-10-11T17:01:00.000+02:00

Yes, that is what I wish last weekend could do, repeat itself just once or twice more. We had such a lovely time celebrating my 30th birthday….and yes, I finally turned 30! I passed the 16 year mark, the 18 year mark, I passed 21 and also 25…and then I waited patiently for 30 to show on my doorstep and wave me hallo, and it did, finally!

I really don’t know why I was so excited turning 30, maybe because “30” just sound so fabulous and voluptuous. Maybe because the girls from Sex and the City reminded me of being “30-something” and they made it look so fun and exciting, mind you, if Sex and the City remind me of being 30, why does Desperate Housewives remind me of being 40?

And yes, baking was once again included in our weekend. Think I am getting addicted to box-baking, it is so plain, simple and easy, that it even makes me look good, and I love it! Maybe one day, some day in the near future I will have to graduate from box-baking to grown up-baking, yes….some day…but until then, the Biekies and I enjoy our selection of boxes.

On the Saturday we went to Magic Garden nursery, bought some plants, herbs and flowers to decorate the gardens of my mom and sister (and I have to admit, mom’s garden looks quite cute after the make-over), and afterwards we had lunch, filled with conversations, laughter and Biekies running all over the place. Z had a silly standoff with a hen (which by the way, was trying to protect her chicks).

We also spend some time at the Vaal Show, walked through hundreds and hundreds of little stalls, rode the mechanical bull (warning: said activity should not be attempted of you are anything shorter than 1.70m, cause me and my whopping 1.64m body took longer to get on the bull than it took me to stay on the bull…).

We also realised that H has much more of an adventurous spirit than we ever thought, he climbed higher than my heart (and nerves) could handle, went on rides that I never could imagined, he even attempted the mechanical bull, was a bit shocked when he landed on his behind…but, he enjoyed it.

Z looked amused as familiar faces passed her again and again as the rides went around and around, and she even dared it on the carousel horses, slowly going up and down, smiling every time she passed us

I am, to be honest; deeply petrified of any amusement park ride, from the Anaconda at Gold Reef City, to the “Cup and Saucer” you get at the local amusement park. I don’t know why and how, all I know is that I am petrified and scared to death of these rides. But, with it being my 30th birthday, and having a fabulous time with the family and not wanting to spoil the mood of the stunning day we were having, I agreed to join mom and my sister when they said we should do the “Cup and Saucer” ride. As we stood in line I could already feel my knees going jelly, my stomach trying to find the emergency exit and my mouth going drier than any desert could ever be….but I braved it, cause I am 30! And if H can do it, so can his mommy!

But guess what? It started raining!! Call it faith, call it Murphy, call it Karma, call it whatever you please, but let’s admit, the rain saved my lucky stars from going on that evil, evil ride!

We ended the day with dirty muddy feet, hair all wet and tangled, Biekies trying to hide their faces from the cold, splashing raindrops, some good old KFC and tired bodies falling asleep on couches in front of the TV…but…it was a great, fabulous day.

So, let’s cheers to turning 30!

Mad-hatter Weekend…

2011-09-30T09:30:00.000+02:00

My glass was not half-full this weekend, it was over-flowing, with blessings pouring from the sides like water from the edge of a waterfall.

It was great! This was just what I needed, as I was feeling a little dull and smothered for a while now, but this weekend did me good, my soul was recharged, re-energized….amazing

We played, we laughed, and we spent time with family.

We had messy doughy fingers and faces as we spent some time in the kitchen, baking and icing some cupcakes.

We had littlest Biekies with dirty faces sharing loving moments with littlest birdies.

We also had a littlest screaming in fear and terror when she had to sit on the back of a horse for the first time. From a distance she loved and admired the horse, and that is where she decided to stay….far enough away from the horse cause that is what she felt comfortable with.

We had beautiful blue skies, with sunshine warming you to the centre of your being, we had welcoming sunrises and breathtaking sunsets.

Little Miss Biekie-bouter decided to wake up a tad bit early on Sunday morning, and as I lay in bed, the most beautiful “Mamma’s” came from her room next door from ours. We snuck to the kitchen, and with her next to me on the kitchen counter, we mixed together a “wake-up-and-get-your-ass-into-gear” cup of coffee accompanied by a batch of “oh-so-lovely” chocolate mint muffins.

I’m also showcasing “oh-so-adventurous-daring-super-hot” red toes, and we still have pretty-pink, gorgeous-green and beautiful-blue waiting their turns patiently.

I am looking forward to this coming weekend, as I will be celebrating my 30th birthday. I actually can't wait to hit the BIG 3-0, as it is a new chapter in my life and I intend to enjoy is to the fullest! So here is to 30...cheers!

Meet the…..Tooth Fairy

2011-09-28T08:52:00.000+02:00

A few days ago, we had to make a small trip to hospital as they needed to do some dental procedures on H, nothing dramatic, he is just to small to sit quietly in the dentist’s chair for long enough, so he had to get some anaesthesia. All went fine and dandy, and he handled everything like a real champ, no hassles and no worries.

(Left : Mommy & Me, Centre : On my way to theater, Right : All fine and dandy after the procedure)

It sucks to have a physical (or bodily, if you can call it that) weakness, for me it was having to wear glasses from approx 12 years of age, I hated it, and after 18 years of having to wear them, I still hate them. But for H, his teeth is his physical weakness, he’s been battling with weak baby teeth ever since he had teeth in his mouth, and unfortunately we were not able to win the baby-teeth-battle, and therefore the 4 (top) front teeth had to be extracted.

(Doing the silly's as we waited to go into theater)

But needless to say, he is very proud of the fact that the Tooth Fairy came to fetch those teeth….

Week-end madness….

2011-09-14T10:18:00.000+02:00

What a lovely week-end, we ditched the usual routine and settled for something different this time…we planted, we baked, we planned, we played and we laughed…and it was fun

We planted….We finished our first DIY project this week-end, yes, we finally planted something in that damm empty pot, and not only that pot, we planted a second pot, and to “cherry-on-top” the whole DIY experience, we planted a tree in the front garden, our first step towards the whole gardening venture.

But I have to admit, I truly and utterly felt lost in the nursery on Saturday, I don’t have the slightest idea what to do and where to start when it comes to gardening, and I fear with my (extremely) limited knowledge regarding gardening, I might be more foe than friend to any garden, pot or plant.

We baked….Z and I baked some Chocolate Brownies Saturday evening, or let’s rather say that I followed the instructions on the back of the box on how to assembled the Chocolate Brownies mixture, and Z found it necessary the poke around with her finger in the mixture whilst carefully watching daddy as he stole some chocolate chips from the mixture. Whether or not I baked or settled for assembling, the Chocolate Brownies still came out divine!

We played and laughed…We all played “touch” with H Sunday afternoon, like a bunch of school kids we ran around the front yard, chasing each other, all the while laughing till we had no breath left. I love seeing happy, smiling faces on my littlest Biekies, it makes me all warm and mushy on this inside.

We planned…almost every evening this week-end, Guilm and I would sit on the steps outside kitchen-door, talking about what lies ahead, I love pre-planning life (although all does not always go as planned), it gives me some sort of direction. And yes, there was some form of disagreement, but for most of it we agreed on, and love the ideas that floated around. We’ll make it work, we just need a little time and space to accomplish all.

But we were also remembered of the sadness in life as we commemorated 10 years since the 9/11 tragedy. It really felt like yesterday, and I don’t think I will ever forget the images I saw and the pain and sorrow I felt as I watched it all unfold on TV…I pulled the coffee table as close as possible in front of the TV, and I sat down on top of the coffee table, as I watched with horror, trying to imagine what those people were thinking, what they were feeling as they were in the midst of it all, as they tried to escape, fighting with every ounce they had in them, to stay alive…

I remember all those people who tried their utmost best to safe those in distress, without thinking of themselves for one second, how, not only a nation, a country, but the world, stood together, embracing one another, giving comfort.

I wondered how a person can allow himself to turn so stone-cold, to not care about something as precious as life, about the families being left behind, the heart-ache, the pain, the tears that were caused with the decisions made.

And yet, after 10 years passed, I am reminded about the promise to keep going, no matter what…to never give up.

Creating the old into something new…..

2011-09-07T16:06:00.000+02:00

With Spring that has sprung, I’m really getting “creative itches”, so, to hubby’s utter dismay, I decided that I have the three following D.I.Y. projects that I would like to attempt….

No 1 : White wash the Chest of Drawers and floating bookshelves for Zhané’s room, I just want to do something a bit different with her room, so I'm thinking - girlie coastal, so let’s see how far I get with this one….

No. 2 : Plant something in that damm empty pot! We have this flippen empty pot that was empty when we lived in Centurion, was still empty after we moved to Meyerton (to my mom’s house) and is STILL empty after we moved into our house, and I think the time has come for the pot to be un-empty! So will twist and pull hubby’s arm for a trip to Magic Garden for a few accessories and go green!

No. 3 : Create a “something” for that little nook at the front door. Although we hardly use the front door and hardly anybody will ever see the “something” in the nook at the front door, at least I will know about the “something” in the nook at the front door….and the “something” will make me feel better

I am pretty sure I can do this, seeing that I am not stupid, only lacking experience (and way to much of it, some would say)….

And then there is the future-dated D.I.Y. Projects…..

No. 1 : How about we create a garden out of our “a-whole-lot-of-space-of-nothingness”, which some people might call a yard, seeing that our yard consist out of paving (a lot of), grass (a lot of as well) and scrubs (to much off…), we will start with our pavement and work our way to the back. I don’t want an exclusive garden, just something nice and manageable

No. 2 : Create a “Rocky-bird-bath-thingy”, cause I know it gonna look awesomely cool, just need to find a spot for it, which would not be that difficult, as space is in abundance at this stage.

No.3 : Do a mosaic-guitar for Hanco’s room, saw this on the internet, or maybe a book, or a shop, what ever, I can’t remember, but I don’t care, it looked stunning enough for me to save the images in my dusty old brain. I liked it and I’m going to do it…

And maybe there is more to be done, mind you, once you buy a house, there will always be stuff to do, things that need fixing, and little nooks and crannies that beg to be magically revamped into something breathtaking and magnificent

Searching for the “pause-button”…..

2011-09-06T14:16:00.000+02:00

I completed the application forms for Gr-0 for H the other night….it broke my heart and left me with a turmoil of emotions. Where has time gone and what the hell did he do with my little baby? And if it were not too much to ask, would time mind just hitting the “pause-button”?

I need to savour of a few more moments, I need to recall and cherish a few more memories, and I need my littlest to be little just a tad bit longer…

But although it feels like I lost my grip on time, I have to admit that we do enjoy the littlest grown-up person he is turning into, for instance, the other night he assembled the track for the skylectric (which he got from grandpa) all on his own, and he did not do a bad job in doing so. After said track was assembled, I was proudly informed that “ek kan die pad myself bou want ek is ‘n groot seun mos”. It made me proud…knowing that he is attempting more things on his own and relying less and less on our help and assistance. I’m also encouraging him to try things for himself, rather than leaping in and showing him how to do it, cause I realised, as much as I hate it, maybe I need to let go….

We are in the process of converting the (only) tree in our back garden into a tree-house for Hanco, because come on, every little boy needs a tree house, a tree house that magically converts into a pirate’s ship that sails the seven seas, collecting precious treasures, or a space shuttle launching itself deep into space, flying between stars, milky ways and planets, a tree house to hide away from annoying little sisters, to camp-out in and do sleep-overs.

Oh yes, and I guess it is safe to say that we survived our first Valie-winter, never thought we would be able to say this, but yes, we survived.

I am madly, deeply, utterly in love with spring this year, spring signals new beginnings, away with the old and dusty and in with the new and blooming…

Unfortunately, our spring did not have a rosy and chirpy start to it, cause I was admitted to hospital on the 1st of September 2011 for a scheduled D&C….yes, unfortunately our pregnancy was terminated at just over 12 weeks due to medical reasons. To me as a mother, this was probably the MOST difficult decision I had to make, cause the ripples this stone cause in our little pond goes way beyond what the eye will ever be able to see. And the unconscious fight between Forgiveness vs. Guilt will linger in my being and my soul for days and nights to come. But we are all entitled too forgiveness, and although I know that my faith allowed me to be forgiven, I still have to allow myself to forgive

The love and support we received (and are still receiving) in these difficult times, is just overwhelming, family and friends (and yes, even cyber-space friends) reached out to us and touched our hearts and lives with their love, caring and support, and to all of them we will be forever grateful. I don’t think any dictionary or thesaurus will be able to explain the gratitude we have towards these people.

But we decided to keep our little boat afloat amidst the giant waves caused by this, we will keep sailing towards to sun, keep our heads up high and our faith even higher

…. cause the sun will always shine again tomorrow

Photo-board : Playing with grandpa's Army Gear

2011-09-05T11:13:00.000+02:00

Creating a better B, one step at a time

2011-08-24T14:11:00.000+02:00

Sometimes an action taken, a conversation spoken, a moment in time, can make you stop and start thinking. Thinking and asking if this is really the person you like to be. I had such a moment yesterday, and I realized that I am not completely satisfied with me, the person I am, and just there and then I decided that it is time to create a better me, not change, but just to become a better person. I want to lead my kids by example and actions, not with “because I told you so”….

"Do unto others as you would have others do unto you."

“Do not mess with Karma”

This will be my daily reminder, my guideline and my motivation.

I know I can do this, it is as easy as taking it one step and one day at a time.

A change is as good as a holiday....

2011-08-23T12:40:00.000+02:00

I have done a lot of thinking over the last couple of weeks, maybe it is due to the fact that I will be turning 30 in a few months, or maybe due to the fact that I am pregnant for the 3rd time, or maybe it is just the hormonal imbalance mixed with “adulthood” that is causing all this craziness, but what ever this is causing, I am kind of enjoying all of this.

I am considering editing and reconstructing my blogs, maybe merging them, not only because I am limited by time these days, but also because my children are just a part of me than I am, therefore I don’t see the use of keeping them, the most precious part of me, separated.

I find myself lost in blogs WAAAAYYYY to much these days, reading them over and over again, discovering new ones, getting inspired by them, creating new dreams and ideas because of what I see and what I read. I colored my hair, (sort of) manicured my nails, I’m collecting baking recipes like mad (not that I can bake by the way, but I need to try them all), I surfing the internet for DIY ideas for the new house, and I am going bonkers-mad to get my hands back on my camera again and going snapshot-crazy.

I’m trying to take a new approach regarding my kids as well, the interaction between us, inspiring them, broadening their horizons, stimulating their senses, and just trying in general to do things from a different perspective. Using the words “No” and “don’t” less and less, instead of saying “You’re not doing it right, come let me show you” rather say “you can do it, try again”, changing the negative into more positive. Instead of fighting with Zhané trying to get her fed, rather give her the spoon and the freedom of trying it herself, and in the process of creating a mess, also give her the opportunity to learn and discover at the same time.

Our time at home gets filled with “side-walk” art, chalkboard dust floating in the air, toys decorating the hallway, bath-time bubbles, sibling chuckles and giggles. When things go hectic, when I’m wishing that I was able to transform into an eight-armed bionic woman, I’ll take a moment to watch Hanco’s little face fill with concentration as he creates yet another master piece out of his lego blocks and I’ll swoop Zhané into my arms and place her next to me on the kitchen-top counter to watch and play as mommy prepares dinner.

Maybe, just maybe, with 30 creeping up to me, I’m realizing that maybe there is more to life than having a clean kitchen with all the dishes done before you go to bed, maybe there is more to life than having everything in the house perfect and in its place. Life is what you make of it, and I want to make every minute count, fill every moment with laughter, joy, special moments, loving times, and doing all of this with a smile on my face. Yes, there will be difficult days, days filled with thunder and rain, but with the thunder and rain comes a rainbow-promise that the sun will shine again….

Happy 5th Birthday my Biekie-Baba!!

Verjaarsdagwense vir my liewe, lawwe Biekie-bouter

2011-07-05T11:09:00.000+02:00

Mamma se boodskap op Facebook :
Today one year ago we entered a new chapter in life, we were blessed with a precious, littlest Biekie-bouter, the joys, love and blessings we received from her is endless! Very merry first birthday Zhané, we love you more than words can EVER describe!!

Happy FIRST birthday my sweet, littlest Biekie-bouter!
June 28 at 7:30am via BlackBerry ·

Melanie Coetsee Baie geluk met Zhane se eerste verjaardaggie!!! xx

Melinda Botha Veels geluk Zhanetjie. Ons is baie lief vir jou. xxxx

Elisca Coetsee Baie Baie geluk mt haar verjaarsdag, ons hoop pappa en mamma bederf haar verskriklik!!! Lovies Elisca en Johan

Kandis Durant happy happy big girl

Melissa Jordaan Oberholster Jacobs HAPPY BIRTHDAY!

Deon Schaap Veels geluk Zhane, hoop dis n dag vol pret en prezzies. en baie liefde!

Melinda Botha baie geluk Zhanetjie. ons is baie lief vir jou.

Tertia Coetsee Baie geluk met Zhane met jou eerste verjaarsdag, geniet dit, hou hulle besig!

Deune Schutte Geluk mt klein biki-bouter se bday, hoop sy bring jul nog baie liefde enn geluk ini toekoms! Kani glo sy word so groot ni, tyd vlieg! X

Eileen Shaw Happy birthday precious girl x x

Siviwe Mxakaza Mbatha happy birthday twinnie from O

Erdna Kruger Happy birthday Z!!!!!

Nicky Meintjes happy birthday

Anita Schaap Happy biekie-birthday!

Yolande Carter Haasbroek Happy birthday xxx

Lea-Anne Clayton Happeeee birfday Zhane

Irene Mileham Broome Happy Happy Birthday beautiful girl may your toddler years be full of new discoveries and adventures

Marina Blignaut Baie geluk met gesiggie se verjaardsag vandag. Ek hoop sy bring julle al die vreugde en geluk in die lewe. Sy raak net te oulik...

Megan Moller Geluk met Zhane se verjaarsdag. Ek weet sommer dat sy julle nog baie jare van vreugde gan gee. Xx

Sheena Smolak Nee Brown Happy birthday precious little girl and congratulations mommy for doing such a brilliant job!

Michelle Claire Booysen happy birthday xx

Mel Honiball

Happy birthday vir daardie pragtige qutie pie van jou! My wens vir haar: Dat sy op die regte ouderdom eendag n wonderlike persoon sal ontmoet en die wonderlike ervaring van ware liefde vir die res van haar lewe sal ondervind!

Chantelle Ceronie

Baie geluk met sussie se 1ste verjaarsdag! Gee haar 'n soentjie van my af! XXX

Sheena Smolak Nee Brown

Happy Birthday to Zhané. I hope you all have a wonderful day and that the year ahead is truely blessed. xxxx

Mandri Wessels Olivier

Baie geluk met julle biekie bouter se eerste verjaarsdag! Mag sy vir julle nog baie vreugde bring!

Christine Wolmarans Hay

Veels geluk met jou bb se heel eerste verjaarsdag, Beniet. Ek glo sy is en sal vir altyd 'n vreugde en seen vir julle wees. Xx

Monzelle de Villiers

Baie geluk met Zhané se 1ste verjaarsdag! Mag dit 'n wonderlike dag wees. Ek glo sy word sommer hope bederf!

Lilian January

Happy birthday Zhane'. God's richest blessings to you and your parents and brother! Have a blessed day!

Elmarie Ceronie

Aan di mooiste kleindogter in di wereld, baie geluk Zhane met jou bday. Mag di jaar wat voorle net so mooi wees soos di jaar wat verby is. Mag Jesus jou styf toevou in Sy arms en oorvloedig seen. Lief jou baie xxx

****************************************

Zhané : Jou HEEL EERSTE Biekie-birthday!

2011-06-28T16:12:00.000+02:00

Jy is 'n volle een jaar oud vandag!! Jy het vanoggend al dansend en wiegend op die bed gesit terwyl "Veels geluk liewe maatjie, omdat jy verjaar" se skewe note deur die kamer baljaar het. Jip, jy is 'n drama-queen van formaat en het defnitief die aandag geniet, jy het ook ewe kordaat "ja" met jou koppie geknik toe jy gevra word of dit jou verjaarsdag vandag is, so asof jy presies verstaan waaroor als gaan, wat my eintlik nie sal verbaas nie.
Jy het al soveel mylpale behaal, en jy doen dit moet soveel entoesiasme en ywer, dat ek soms stilstaan en met verbasing jou aanstaar, want jy is eenvoudig net amazing!
Jy kan al op jou eie staan, en het al so een of twee treetjies aangedurf, maar nog nie veel meer as dit nie. Jy begin ook al hoe meer en meer woordtjies kaf draf, soos : da-da, ma-ma, ba-ba, dans-dans, seun
Ons het vir jou laat oorbelle inskiet op jou 11-maande herdenking, en dit lyk te skattig, en gelukkig pas skattig by skattig, want ja, jy is skattig!
Hoop jy het jou daggie geniet, en mag jy net nog meer ons lewens met lag, plesier, vreugde en vrede vul, want om jou en boetie as my Biekies te hê is voorwaar my trotste oomblikke in die lewe!
Liefies jou my liewe, lawwe Biekie-bouter!

Lunar Eclipse (15/06/2011)

2011-06-17T09:27:00.001+02:00

Being B, being a mom....

2011-05-26T16:01:00.000+02:00

Although my blog is mainly Afrikaans, cause there is no better language to describe certain things than Afrikaans, I decided to do this post in English...

Ok, so it is 23h15, both kids finally asleep, after we struggled for about 2 hours to get H into bed, who complaint of ear-ache and sore legs, and I realized that as a mother, this is basically the only me-time I have. The only time to Facebook, bbm, bb-blog, read my Living & Loving mag, what ever.

I am one of those people who devote my whole being to being a mother and wife, there are few things in life just as, or more important to me than this. I thrive in placing my family above everything else and maintaining it that way.

Motherhood took me quite by surprise, as I was still fairly young (24) when I fell pregnant with H. None of our friends had kids, we were still basically newly-weds and have not even properly planned life ahead, never mind thinking of children...

But from the moment we met at birth, when he was placed on my chest, I knew this is where I was suppose to be.

And I enjoy every moment I have as a mother, and that is why we waited for almost 4 years before Z was born. I wanted to make sure that I was there for H in his first crucial years of development, he needed my undivided attention just as much as he needed our love.

And now, with him almost turning 5, he has developed into a smart, handsome, playful and loving little boy, with an imagination that is hard to put in words. He does not rely on us that much anymore, so I can shift my focus over to Z, who I might add, reached that very demanding stage of not being a baby anymore, but not yet a toddler...enough said

So with the blissful mid-night sounds of the tumble drier rumbling in the back ground, I lie in bed, bb in hand, and smile, cause the joys of motherhood does not only include the proud and happy moments, but also the difficult and daunting moments, the laughs and the tears. And I once again realize that I am truly blessed, that my quest in life is that of motherhood, and that I accept that quest with every loving fiber in my body, and that Being B, being me...is being a mother

Bugs en butterflies in die Biekie-bos

2011-05-23T13:18:00.000+02:00

Daar is 'n geskarrel, daar is 'n geroer, mondtjies fluister...oortjies luister

In die Biekie-bos word daar beplan, gesoek en gedink, want daar gebeur een van die dae baie spasiale dinge in die Biekie-bos....

Jip, dit is amper Biekie-bouter se HEEL EERSTE verjaarsdag, en Biekie-Baba word amper 'n volle-handtjie VYF jaar oud!!

Mamma-Biekie skarrel verboureerd rond, bekommerd dat sy nie betyds als gereël gaan kry nie, sy wil seker maak dat als presies reg is vir Biekie-bouter se verjaarsdag, al gaan sy nie veel onthou nie, bly dit steeds haar HEEL EERSTE verjaarsdag.

Mamma-Biekie het besluit om die hulp in te roep van goggas en bottervliegies, net om die spesiale dag so tikkie ekstra meer spesiaal te maak.

En na Biekie-bouter se vejaarsdag is dit amper Biekie-baba s'n. Mamma-Biekie kan hom seker nie meer Biekie-baba noem nie, aangesien hy amper 'n hele handtjie-vol vyf gaan word. Maar vir Biekie-Mamma sal hy altyd haar Biekie-baba bly. Hy was tog mos immers haar heel eerste Biekie!

En so deur al die geskarrel deur, kan Mamma-Biekie dit nie help om tog so bietjie stil te sit en verlore te raak in al die wonderlike gedagtes van haar Biekie's nie, want al bly hul haar Biekie's is sy sommer net biekie-baie lief vir hulle!

Wanneer is net nog een te veel?

2011-05-02T00:23:00.001+02:00

Hoe kan als in 'n oogwink van 'n great aand saam met vriende en familie in 'n aand van choas verander?? Wanneer net nog een, een te veel word...
Wanneer "net nog een" die lewe van 'n onskuldige persoon in 'n oogwink verander, hul hele bestaan deurmekaar ruk, en verwoesting, hartseer, trane en verwyt agter gelaat word...
Wanneer die bande van jarelange vriendskappe beproef word en op die prys gestel word vir "net nog een"...
Wanneer onskuldige kinders aan die wrede monsters van die lewe moet blootgestel word en met onskuldige, maar tog vreesaanjaende ogies, na dit wat besig is om te ontvou, moet kyk...
Wanneer geld nie meer 'n prys het nie, net solank daai persoon wat seer het, gehelp kan word
Wanneer 'n mens so hulpeloos voel, maar tog als in jou vermoe doen om dinge net beter te maak, en net erens 'n beginpunt soek om al die skerwe bymekaar te maak en weer aanmekaar te sit...

Dit wat ek die naweek beleef het en moes deurmaak, wens ek niemand toe nie, dit is traumaties om die minste te se. Dit laat jou besef wie en wat in die lewe vir jou belangrik is en wat mens nie als sal doen om dit te beskerm nie.
Ek het nog nooit my ma so weerloos gesien soos wat ek die naweek gedoen het nie. Haar krete van hulp en pyn gaan by my vir die res van my lewe spook, dit gaan my nooit alleen los nie, dit gaan my nooit laat vergeet nie.
Die feit dat ek as ouer toegelaat het dat my kind aan sulke omstandighede blootgestel was, gaan my vir altyd laat wonder of ek as ouer nie my kind gevaal het nie...
Sy was en is onskuldig, sy het dit nie verdien nie, maar tog is sy vandag die een wat met die nagevolge daarvan sit, tog is sy die een wat in die koue hospitaalbed le en wag vir verdere nuus.
Ek wens ek kon dit als verhoed of vermy op een of ander stadium, wens ek was daar op daai presiese oomblik om haar te beskerm teen die seer. Maar ek kon nie...

Dit wat gebeur het, bly in my kop maal en maal, as ek stil word hoor ek dit, as ek my oe toemaak, sien ek dit. Ek kry nie ontsnap daarvan nie, die kloue van wreedheid klem my nog te styf vas.

Wanner is "net nog een" een te veel...

BB blogging

2011-04-16T18:35:00.001+02:00

Ok, so kom ons kyk of dit werk, first time for everything...
Sit vanaand by 'n b-day braai in Pretoria. Heerlik om weer terug te wees in Pretoria, maar ek voel ewe skielik stok-oud. Want 99% van die mense om my is studente of pas gegradueer. Chats van jool, vlotte en koshuise vul die lug. Jong verliefdes staar diep in mekaar se oë, verlore. Ek voel so half alleen, en ek mis my kids. Ek ken nie van vlot-bou of jool nie, en is steeds verlief, maar nie meer verlore. En alhoewel hierdie post op hierdie stadium vir my geen sin maak nie, net so maak die feit dat ek vanaand hier is, vir my ook geen sin nie.
Maar nou ja, my doel was om my bb-blogging te toets, so let's toast to that...

Zhané : Doop (03/04/2011)

2011-04-12T09:30:00.000+02:00

Ons het jou op die 3de April 2011 laat doop. Alhoewel jy nog te klein is om te verstaan waaroor dit gaan en waarom ons dit doen, het mamma en pappa ‘n plig teenoor Liewe Jesus om jou so na aan Sy Woord as moontlik groot te maak, dit is basies ons manier om vir Hom dankie te sê vir die wonderlike voorreg wat ons gegun is om ‘n mamma en pappa te kan wees, en hoeveel ons het om voor dankbaar te wees.

Ouma Hettie het vir jou die mooiste moontlike rokkie gemaak, en jy het soos ‘n klein prinsessie in jou rok gelyk!

Ouma en Oupa Botha het van die Kaap af gekom vir jou doop (eintlik vir Oom Rayner se grade-plegtigheid, maar ten minste was hul hier om die groot dag saam met ons te kon vier). Hulle het vir die hele naweek by ons gekuier, en dit was so lekker dat hulle ook bietjie die kans kon kry om tyd saam met jou en boetie te spandeer. Ek is seker dat hulle julle sommer verskriklik baie mis

Oupa Deon het jou by die kerk ingedra, wat vir mamma trane in haar oë gegee het, dit was so great en spesiaal! Ek sou graag dat hy vir boetie ook die kerk kon indra met sy doop, maar dit is Oupa Hardus se voorreg gewees, oor dit die eerste kleinseun aan pappa se kant van die familie was. Maar gelukkig het Oupa Deon die keer ook ‘n beurt gekry.

Ons het so lekker saam gekuier met jou doop, saam met al ons wonderlike familie en vriende het ons die kans gehad om hierdie baie spesiale dag van jou vier!

Mamma en Pappa is so geseën om twee sulke wonderlike kinders soos jy en boetie in ons lewens te hê, ons kan ons nie 'n oomblik sonder julle indink nie en als wat ons doen, doen ons ter wille van julle, want julle verdien ons onverdeelde aandag en liefde, want julle is ons geluk, vreudge en seëninge!

Zhané : 9 Maande (28/03/2011)

2011-04-12T09:14:00.000+02:00

Askuus my skat, mamma vra onverskoning dat ek bietjie laat is, maar dinge is maar bietjie choas die laaste ruk, maar hopenlik maak ek op met die een.

My liewe genade my Biekie-bouter, hoe vinnig gaan die tyd nie verby nie, en mamma kry deesdae so min kans om vir julle te skryf, dat dit my soms bietjie hartseer maak, want ek wil so graag elke denklike oomblik saam met my Biekie’s spandeer, maar dit nie altyd moontlik nie.

Jy het so baie gegroei en ontwikkel vandat ek laas vir jou geskryf het, jy sit al so mooi alleen, verken die wereld om jou met jou handtjies (en soms sommer met jou mondtjie ook), kan ure aaneen met jou boetie speel, maar het ook nou al geleer of vinnig jou stemmetjie harder te maak en met hom te “raas” as hy te veel aan jou karring. Jy steek al jou handtjies in die lug as een van ons naby genoeg kom om jou op te tel, en raak super opgewonde as jy ‘n bekende gesig raaksien.

Jou geluidtjies raak ook al hoe meer en meer, daar is al da-da-da, ta-ta-ta, na-na-na, la-la-la en ba-ba-ba. Jy maak ook deesdae sulke snaakse pap-bek-soentjies (wat Mark jou natuurlik geleer het).

En die beste van als…jy raak mobile! Ons sal dit nog nie regtig kruip nie, dit lyk meer soos ‘n mengsel tussen leopard crawl en soos ‘n wurm wat seil, want jy trek jou vorentoe met jou handtjies en stoot jouself dan met jou toontjies, tot jy kom waar jy wil. Ek moet ook erken, met die wat jy mobile raak moet ons 10 keer meer versigtig met jou wees, want jy het nou al 2 keer van mamma se bed afgeval en jou stamp soms jou mond / kop teen die goed soos wat jy balans verloor. Jy begin ook al om jouself teen die meubels op te trek en staan dan ewe trots vir die wereld en kyk.

En raai wat??!! Jy het jou eerste tand op 8 maande & 3 weke gesny!!!! En 2 daggies later het jy jou tweede tande gesny. Altwee tandtjies steek al so mooi uit, maar sodra ons ‘n foto probeer neem steek jy jou tandtjies met jou tongetjie weg….klein rakker

Waar trek ons nou…..

2011-01-21T14:47:00.001+02:00

Dit is al meer as ‘n maand na my laaste blog, en soveel dinge het intussen gebeur. Ons bly nou amptelik in Meyerton, die trek was vinnig verby, dalk te vinnig na my sin, want toe ek my oe uitvee, toe moes ek totsiens se aan my geliefde Pretoria…en dit was moeilik. Ek het juis Pretoria toe getrek om myself te vind, groot te word, mens te word. Dis waar ek die liefde van my lewe ontmoet het, dis waar ons saam gegroei het, aan ons toekoms begin werk het, dis waar ons kiddies gebore is, dis waar ons goeie tye en slegte tye gehad het.
Pretoria was vir meer as 7 jaar diep ingewortel in my menswees en my bestaan, ek het die buzz van die stad ge-crave soos ‘n junkie sy volgende fix. Die dolle gejaag het perfek ingepas in die dolle warboel van my gedagtes, dit was een met my hartklop, deur my are gepols…
Nou is dit rustig, soms dalk net te rustig, hier bestaan nie iets soos verkeer nie, hier is dan nie eens een blerrie robot in hierdie dorp nie, for crying out loud, hier is dan nog flippen grondpaaie!
Maar as ek vir ‘n oomblik gaan sit en dink hoekom ek dit gedoen het, hoekom ek die stad opgeoffer het vir ‘n stofpad-dorp, sal ek dit enige tyd weer doen sonder om twee keer daaroor te dink. Ek het dit gedoen om die besluit wat my man geneem het, te ondersteun, om daar vir hom te wees, om hom te wys hoe trots ek regtig op hom is. Want sien, die besluit wat hy geneem het, was nie net vir homself nie, dit was vir ONS, vir ons as gesin gewees, vir ons toekoms!
Ek sal steeds lief bly vir Pretoria, vir sy liggies en sy pers Jakaranda strate, vir die geleenthede wat hy ons geoffer het, vir die memories wat hy ons gegun het, vir die pelle wat ons agter gelaat het, die laat-aand kuiers om die vuur, die geselsies by die hek saam met die bure….
Maar….laat ek my glas lig en ‘n heildronk instel op Meyerton, op die nuwe geleenthede wat le en loer, vir die nuwe vriende wat gemaak moet word, vir die nuwe, groter en exciting dinge wat vir ons le en wag….
En so, met ‘n skewe glimlag op my gesig, stap ek tussen die hoenders op die grondpad deur met ‘n stofreuk in my neus

Zhane : 6 Maande (28/12/2010)

2011-01-06T13:15:00.000+02:00

Liewe genade sussie, mamma kan nie glo dat jy al 6 maande oud is nie! Tyd gaan so vinnig verby en jy raak te vinnig groot!
Jy kan al op jou eie sit en val nog net so af en toe bietjie om, jy drink nie net meer melkies nie maar eet ok al nou kossies, in die oggende kry jy pappies, vir middag ete kry jy vrugte en in die aand kry jy tuisgemaakte groente. Mamma kook so een keer 'n week vir jou groente wat ons dan fyn maak en in botteltjies uitskep en vir jou in die yskas bere.
Jy ontwikkel letterlik elke dag al hoe meer en meer in 'n klein mensie, vol geluide, geselsies, giggels en laggies. Boetie kan jou vir ure vermaak en laat lag met al die simpel goedtjies wat hy doen.
Jou roetine was die laaste ruk bietjie deurmekaar met die groot trek gewees, maar jy is sommer vinnig weer besig om aan te pas, en jy en boetie geniet al die aandag vanaf ouma en Markie sommer verskriklik baie.
Op di stadium werk mamma nog nie, so ek en jy is deur die dag by die huis terwyl boetie hom gate uit geniet by sy nuwe skool. En een van die dae, as Mamma begin werk gaan jy saam met boetie na Tannie Martie toe gaan, waar jy allerhande nuwe en opwindende dinge gaan leer.
Liefies jou my liewe lawwe Biekie-bouter!

'n Biekie-blink-bos-Kersfees shoot

2010-12-09T15:04:00.000+02:00

Mamma het haar heel eerste photo shoot gedoen, en julle twee was heel onbenullig my modelle. Vir beter modelle kon ek natuurlik nie vra nie, al moes ek jou (Hanco) bietjie "bribe" om te kom en "pose" vir my....

Julle twee Biekie's is net stunning en mamma lief jul tonne te veel!

****************************

Reëndruppels teen my ruit.....

2010-12-03T09:50:00.000+02:00

Oppad werk toe vanoggend "ping" my Blackberry op die sitplek langs my, en, so tussen die bestuur deur, lees ek gou die boodskap met een oog...skielik besef ek hoekom dit juis vanoggend moes reën, elke druppel teen my ruit is 'n traan wat deur 'n Engel gestort word...Nikky het vanoggend haar man aan kanker verloor, klein Jordan het vanoggend sy pappa verloor....
Ek sluk swaar en sukkel om deur die trane verder te bestuur, want dit is hartseer, dit is onregverdig!
Vir 'n oomblik is ek kleinlik in my geloof, want vir daai oomblik vra ek die Liewe Vader "hoekom?", hoekom moes sy haar man, haar eggenoot, haar vriend, verloor, hoekom moes klein Jordan sy daddy verloor, hoekom moet dit met goeie mense gebeur, hoekom is hul nie hul geluk gegun nie, hul oomblik in die son?

Weereens leer ek om dankbaar te wees vir dat wat ek het, vir dit wat my gegun word elke dag, die oomblikke saam my Biekie's, die oomblikke saam my Bollie, elke asemteug en oogknip, die wind wat ek deur my hare voel speel, die son saggies op my wang, die sonsopkoms, en die maan wat ons sagkens toevou in sy donker kombers waarop helder sterre pryk!
Ek leer ook dat die krag van 'n vrou nooit onderskat moet word nie, dis onmeetbaar!
"Liewe Vader, dankie vir elke oomblik wat U aan my leen, die geleenthede wat U my skenk, dankie vir die geluk, vreugde, liefde en vrede wat ek saam met my familie kan deel, leer my weereens om opreg dankbaar daarvoor te wees en dit nie as vanselfsprekend te aanvaar nie. Maar Liewe Vader, ek dra vir Nikky, Jordan en hul familie aan U op Vader. Dra hulle deur hierdie hartseer tyd, hou hul styf teen U vas, vertroos hulle, omhels hulle en bewaar hulle. Wees U daar wanneer hul alleen is, droog hul trane af. Help ons om steeds in U goedheid en genade te glo, al gaan ons deur moeilike tye. Dankie vir U liefde en seën! Amen"

Zhané : 5 Maande & 4 dae

2010-12-03T09:21:00.000+02:00

Jy het gister aand vir die eerste keer regte self omgerol vanaf jou magie na jou rug, weer om na jou magie en toe weer na jou rug. Jy het letterlik die hele TV Kamer vloer rolgerol gisteraand. Mamma was so opgewonde en trots op jou!
Liefies jou my Biekie-bouter!

Zhané : 5 Maande!

2010-11-29T13:05:00.000+02:00

Liewe genade sussie, mamma kan nie glo hoe vinnig die tyd besig is om verby te vlieg nie! Jy is al 5 maande oud, wat het van my klein babatjie geword wat net nou die dag gebore is!
Jou vordering is so goed en mamma is so trots op ou, jy bemeester elke dag iets nuuts. Jy is om 'n avontuur-tof en ontdekkigingsreis van jou eie, jy verstaar jouself en bewonder als om jou, en dit is asof jy nie genoeg van als kan kry nie.
Ons het begin met die vaste kossies en tot dusvêr toe gaan dit redelik goed, alhoewel jy in die begin niks van die pappies wou weet nie, eet jy dit nou soos 'n wenner! Jy kry in die oggende en in die aande met jou pappies en mamma gaan binnekort met groente en vrugte ook begin, so ek hoop dit gaan so goed as wat dit met die pappies gaan.
Die res van jou ontwikkeling en mylpale is ook redelik op dreef, jy sal so af en toe omrol as ek jou op jou magie neersit, jy het ook jou voetjies ontdek, en met elke kansie wat jy kry, tel jy hulle hoog op en druk omtrent al jou toontjies in jou mond, jy wieg ook lekker heen en weer as jy so moet jou voete in die lug lê. Jy begin ook jou armpies en handtjies uitstrek om die speelgoed wat ons voor jou hou, te kan vat.
Jy en boetie kan tog so lekker saam speel, en vir alles wat hy doen, lag jy te lekker! Ek is so bly as ek sien dat julle twee so goed oor die weg kom, hoop net dit hou vir so lank as moontlik so aan.
Ons is lief vir jou, ons klein Biekie-bouter!

Zhané

2010-11-12T14:31:00.000+02:00

Vandag, presies 1 jaar terug, het mamma en pappa baie opgewonde vir al die vriende en familie laat weet dat jy oppad is! Jy was 'n volle 5 weke en 5 dae oud!! En vandag is jy al 4 en 'n half maande oud! Ek kan nie glo die tyd het so vinnig gevlieg nie, dit is skrikwekkend. En as ek my oë uitvee staan jy voor my in jou matriek-afskeid rok, of dalk nog erger...jou trourok!
Al wat ek wel weet is dat ek verskriklik lief is vir jou en my lewe nie een dag sonder jou of Hanco kan indink nie!
Mamma is onsettend lief vir jou my Biekie-bouter!

Hanco

2010-10-21T16:04:00.000+02:00

Zhané : 3 maande & 3 weke

2010-10-20T13:19:00.000+02:00

Mamma het jou weer gister vir jou inentings gevat, en alhoewel jy so braaf was, was dit maar nogsteeds eina gewees en kon jy jouself nie help nie, en het jy gehuil, al was dit net 'n vinnige huil. Jou vordering is baie goed, jy weeg al 6,36kg en is al 61cm lank! Jy doen so goed my Biekie-Bouter, en mamma is so trots op jou!

Liefies jou verskriklik baie my Biekie!

Zhané : 3 Maande & 1 week

2010-10-05T13:31:00.000+02:00

Jy word nou so vinnig groot my poplap, kan nie glo dat jy al drie maande oud is nie!

Die 21ste September 2010 het mamma jou weer gevat vir jou inentings, en jy was so braaf die keer gewees, skaars gehuil!
Jy weeg al 5.6kg (al 2.70kg opgetel vanaf jou geboorte), is al 59cm lank en jou kop-omtrek is al 39.50cm
Ons is so trots op jou, want jy is die vriendelikste klein Biekie in die wereld!
Mamma, Pappa en boetie is so baie lief vir jou!!

Die Biekie's (vervolg)

2010-10-05T13:25:00.000+02:00

Zhané :
Hanco :

Mamma en Zhané :

Oktober

2010-10-05T12:51:00.000+02:00

So het Oktober aangebreek en ek het dit gevier met my verjaarsdag, ek het dit saam met my liefste bollie en my lawwe Biekie's gevier, saam met vriende en saam met familie, en ek het elke oomblik daarvan geniet, want ons het sommer 'n hele naweek ding daarvan gemaak...hoe heerlik
En daar het soveel deure vir ons oopgegaan saam met die aanbreek van Oktober....

Ons trek Meyerton toe, ja, Meyerton, nou nie regtig my nommer 1 keuse van plekke om na heen toe te trek nie, maar die geleentheid wat ons daar gebied word, sal nooit weer op ons pad kom nie. Guilm kry die geleentheid om 'n werkswinkel oor te koop, 'n reeds gevestigde werkswinkel, waarop daar geen skuld is nie. Hy word 'n salaris betaal, kry winsdeling en kan sodoende aandele in die besigheid oor koop totdat hy op die ou einde van die dag 100% aandele in die werkswinkel besit. Maar saam met dit is daar soveel dinge wat gereël en gedoen moet word voor ons einde Desember kan trek, en hoe vinniger ons die wiel aan die rol kan sit, hoe beter vir almal.
Sjoe, kan nie glo die geleentheid het ons pad gekom nie, voel so onwerklik, maar dit gee ons net weereens 'n kans om elke oomblik te gryp en die beste daarvan te maak!

Ek het ook die nuwe Canon 500D Twin lens kit as verjaarsdag geskenk gekry, wat 'n wonderlike verrassing was dit nie gewees nie!!!! En ek het net weereens besef watse wonderlike vriende en familie ons het, want daar is soveel van hulle wat 'n bydrae gemaak het sodat ek die kamera kon koop, hulle is net truly amazing!!
Nou kan ek uiteindelik die fotografie kursusse doen om my in staat te stel om my droom te bewaarheid! Ek kan so nie meer wag om 'n fotograaf te word met my eie studion nie!!!
My b-day prezzie :

Wat 'n great en opwindednde maand, kan nie wag om te sien wat die res vir ons inhou nie!

E-mail aan Oupa.......

2010-09-27T13:13:00.000+02:00

To:.... Oupa Ben
Subject:.... Ons laaste gesprek

...my koffie staan langs my op die lessenaar, my een been onder my ingevou op die stoel, soos gewoonlik, my vingers tik, tik, tik op die sleutels van die keyboard terwyl ek sit en dink...
Die pad van Meyerton af gister was lank, maar dit het nie lank genoeg gevoel nie, want ek het die heeltyd met my emosies sit en worstel, myself voorberei op dit wat ek dalk mag sien as ek daar langs jou hospitaalbed staan.

...ek sit terug en vou my arms oor my bors...en dink verder...
Pa het my kom roep en ek het ingestap in die saal waar jy lê, die eerste paar minute kon ek myself nie kry om vir jou te kyk nie, ek het agter pa bly wegkruip, want ek was nie seker hoe ek dit sou kon hanteer nie. Dit het my 'n rukkie gevat om uiteindelik vir jou te kon kyk....jy het net daar gelê, weerloos. En terwyl ek so vir jou staan en kyk het ek gewag vir die pyn, die hartseer, die trane om my te oorval..., maar daar wat niks

...ek roer my koffie, links-om, tot al die suiker opgelos het, blaas liggies oor die koffie, vat 'n sluk en dink verder...
Terwyl ek daar staan met Tannie Quip wat al brabbelend vir die susters iets verduidelik en pa wat aan die ander kant van jou bed vir jou staan en kyk, bid ek, nie vir lank nie, maar ek bid. Ek vra die Liewe Vader dat al is dit die enigste ding wat ek uit hierdie hele ondervinding leer en wyser word, is dit net eenvoudig my begeerte om 'n beter mens te word. En na ek gebid het, staar ek net by die hospitaalvenster uit.

...my kop is seer, en my koffie is klaar...
Ek voel verlig, asof die gewig van my skouers af gelig is, en ek besluit - Ek is nou klaar vir jou kwaad gewees oor dinge wat in die verlede gebeur het, dinge waaroor ek geen beheer het nie en dinge wat ek nie kan verander nie, ek gaan dit eerder aanvaar. Ek is klaar met my "temper-tantrum" wat die hele situasie aanbetref, my pa het meer my ondersteuning nodig as wat ek nodig het om 'n tantrum te gooi. En in plaas daarvan om kwaad te wees oor die persone wat lief was vir my nie meer daar is nie, gaan ek eerder dankbaar wees dat die Liewe Vader wel jou so lank vir ons gespaar het, al was jy nie daar nie, al was ons nie daar vir mekaar nie. Want net soos wat ek kwaad vir jou was oor jy nooit deel van ons lewens was nie, net so moet ek skaam kry oor ek nie meer moeite gedoen het om deel van joune te wees nie.

...my voet slaap, en my kop is steeds seer...
En ek is jammer, jammer dat dit my so lank gevat het om dit alles te besef.

Benita

Die Biekie's

2010-09-10T13:14:00.000+02:00

Zhané : 2 Maande, 1 week & 4 dae

2010-09-08T13:58:00.000+02:00

Jy het vanoggend vir die eerste keer hardop uit jou magie gelag, en nie net een keer nie, maar sommer 3 keer, ek was so trots op jou dat ek sommer 'n gil van blydskap wougee, maar aan die ander kant was ek hartseer, want Pappa sit in Kenya en is nie hier om dit te kon sien nie, maar gelukkig is daar nog vele kere wat hy dit kan beleef.
Jy groei so mooi en word so vinnig groot, ek kan nie glo dat jy al amper 3 maande oud is nie, waar gaan die tyd heen?
Ek van myself gereeld waar ek net in jou ogies staar, ek kan nie glo hoe ongelooflik lief ek vir jou is nie. Ek wil vir jou (en boetie) net die beste gee, ek het julle lief met elke moontlike krieseltjie wat ek in my het, en kan myself nie een oomblik indink sonder julle twee in my lewe nie.
Ek is lief vir julle en wil hê dat julle dit nooit ooit moet vergeet nie, want julle is die rede vir my bestaan!
Ek is so lief vir jou my Biekie-Bouter!

Spring is in the air....

2010-09-06T13:19:00.001+02:00

Kan nie glo hoe alles om my in 'n oogwink van vaal na groen verander het nie. Orals sien ek tekens dat lente uiteindelik hier is en dat die wereld daar buite weer besig is om die slaap uit sy oë te vee en sy pouvere reg te skid vir somer wat oppad is. Maar dit is asof September nie net die begin van lente aandui nie, dis asof September ook dieper betekenis het....'n nuwe begin, 'n nuwe lewe
Mag hierdie September ook 'n aanduiding wees dat ons nuwe begin aangebreek het, en dat ons die nuwe begin met volle vaart kan aanpak en 'n sukses daarvan maak. Wel ek glo ons sal, want met genoeg geloof en deursettingsvermoë is enige iets tog moontlik.

Ek het 'n moeilike naweek agter die rug, ons het Saterdag vir oupa gaan kuier, wat bed-lêend is agv van kanker. Pa wou graag gehad het dat hy vir Zhané sien, want jul weet nie hoe lank hy nog oorhet nie. Ek het vir meer as 'n week sit en top oor die kuier, want ek het nie geweet of ek kans sien daarvoor nie, ek het nie geweet of ek kans sien dat ou wonde weer van voor af oopgekrap word nie, wonde wat nog nie regtig behoorlik genees het nie. Maar so, ten spyte van al die twyfel, is ons Saterdag oggend vroeg uit die huis, oppad na pa toe, oppad na oupa toe.
Dit was moeilik om hom so te dien lê, half hulpeloos, afhanklik...en siek. Dit het my stil stil gebreek en elke oomblik daarvan was emosioneel uitputtend vir my gewees.
Maar wat my net soveel ontstel het is die feit dat ek nie 'n behoorlike gesprek met hom kon hê nie, want waaroor praat ons, hy was nooit regtig deel van ons lewens gewees nie, hy was nooit daar gewees nie.
Dit is net so blerrie moeilik!

Hanco : Jou 4de verjaarsdag (18/08/2010)

2010-08-18T16:08:00.000+02:00

Terwyl jy hier rustig op jou matrassie le en slaap na 'n besige en woelige daggie, sit mamma vir jou en kyk met 'n oorvloed emosies, want jy verjaar vandag en vandag is jy al 4 jaar oud!
Ek kan nie glo hoe vinnig die tyd verby gegaan het nie, en dit voel beslis nie soos 4 jaar terug wat mamma jou pasgebore lyfie styf teen my vasgedruk het en gehuil en gelag het van blydskap nie, dit voel soos gister.
Maar wat 'n wonderlike "journey" was die laaste 4 jaar nie vir ons gewees nie, om elke oomblik van jou ontwikkeling en vordering saam met jou te kon deel en te sien hoe jy groei, ontwikkel en ontdek. Dit is eenvoudig net amazing vir ons om jou in one lewens te he, want jy vul elke oomblik daarvan met vreudge, plesier en liefde, en ek kan myself nie een oomblik indink sonder jou nie!

Ek het jou vanoggend wakker gemaak met 'n gesingery en 'n cupcake. Jy het met glinsterende ogies wakker geword en opgewonde die kersie doodgeblaas. Daarna het ek, jy en sussie net lekker gecuddle en gespeel op die bed, want ek het besluit dat jy nie vandag hoef skooltoe te gaan nie. Dit was lekker, dit was spesiaal.
Pappa het jou vanoggend uit Namibia gebel om vir jou geluk te se, maar ek kon aan Pappa se stem hoor dat hy baie hartseer is oor hy nie by die huis kon wees om die dag saam met jou te deel nie.
Teen 10uur het ek en jy (Tannie Hettie het vir sussie opgepas sodat ek en jy bietjie alleen-tyd kon he) skool toe gery om vir al jou maatjies cupcakes te vat. Hulle het jou baie opgewonde gegroet by die skool met "Happy Birthday Hanco", Jufrou Charlotte het vir jou 'n seerower hoed gegee en almal het vir jou gesing, waarna jy vir elkeen van jou maatjies 'n cupcake uitgedeel het, daarna het julle almal baie lekker saam gaan speel.

Daar het soveel mense gebel en boodskappies vir jou gestuur om geluk te se met jou verjaarsdag, wys jou net watter spesiale seuntjie jy eintlik is.

Jy moet jou daggie geniet my Biekie-baba, dankie vir die wonderlike en oulike seuntjie wat jy is. Dankie dat jy ons lewens met liefde vul, en dankie vir Liewe Jesus dat Hy jou vir ons gegee het! Mag nie net die jaar nie, maar alles wat vir jou voorle eenvoudig wonderlik en amazing wees. Seeninge word oor jou uitgespreek om elke minuut van elke dag oor jou lewe te spoel.
Ons is regtig so baie liefies vir jou my Biekie-Baba!

Net sommer weer.....

2010-08-17T13:56:00.000+02:00

Net om sommer weer hallo te sê, net om sommer weer die warboel op skrif neer te lê en van die choas in my kop ontslae te raak...net om sommer weer...
Daar is soveel dinge dat ek nie regtig weet waar om te begin om van als ontslae te raak nie, die great stuff, die bekommernisse, die nuus, en net sommer die alles.

Guilm is vir die week weer in Namibia, nadat hy laas week vir 3 dae in Oos-London was, dit het soos 'n berg voor my uitgestrek gelê want ek het geweet dat ek vir die eerste keer vandat Zhané gebore is, op my eie gaan moet cope met die twee kiddies, op my eie die huishouding aan die gang moet hou, op my eie die roetine gaan moet handhaaf, en ek was vreesbewange, want ek was 100% seker dat ek nie die mas sou kon opkom nie!
Maar ek het myself verkeerd bewys en net weereens besef dat ek tot meer instaat is as wat ek myself soms toelaat om te wees, kyk dit gaan nie altyd maklik nie, maar ek swem nog.....

Ek het tot selfs al die winkels aangepak, my grootste uitdaging tot op hede, en so het ek die werklike betekenis van "multi tasking" ontdek, want dit was ek, met doeke sak op die rug, die stootkarretjie met sussie in haar karstoeltjie in, handsak om die handvatsels van die stootkarretjie, en Hanco tesame met die kruideniers in 'n trolley, en so is ek al stotend en trekkend deur Mall@Reds. Needless to say, ek is sommer heeltemal beindruk met myself daarvoor!

En ek mis my Lollie-Bollie te veel! Deur die dag is dit ok, want dan is daar die kiddies en werk wat my aan die gang hou, maar dit is die aande wat my die meeste vang, wanneer die kiddies slaap en dinge in die huis begin rustig raak, dan is dit wanneer ek regtig besef hoe baie ek hom mis en graag hom langs my sou wou hê, en dan wens ek die dae verby, net sodat hy wer kan huistoe kom!
Dis Woensdag Hanco se 4de verjaarsdag en dit is die eerste verjaarsdag wat Guilm nie by die huis gaan wees nie. Ons het al Sondag Hanco se geskenk vir hom gegee net sodat Guilm die uitdrukking op sy gesig kon sien as hy sy geskenk oopmaak. En was hy omtrent nie verras oor sy geskenk nie!
Vanaand is dit weer die groot bak en versier in ons huis, mamma moet vanaand die cupcakes bak wat moet saamgaan skool toe morê, 'n hele ±35 van hulle. Het al die bestandele vanoggend gekoop, so vanaand is dit lekker bak en brou!

En soos wat ek aangaan vloei die een ding na die ander uit my gedagtes en deur my vingers, wat nie vinnig genoeg die sleutels van die keyboard gedruk kan kry nie, die gedagtes is te veel....te vinnig

En soos wat ek verlore raak tussen die gedagtes en die klank van die knoppies op die keyboard, moet ek myself so dan en wan herinner om op te kom en eers bietjie asem te haal, want die gedagtes is "consuming" en aanhoudend...sonder end, sonder stop

Zhané : Foto's van geboorte

2010-08-16T13:28:00.000+02:00

Hier is 'n paar foto's van jou geboorte :

Mamma en Pappa:

Mamma en Pappa oppad teater toe:

Jou geboorte:

Jou geboorte gewig:

Rekord van geboorte:

Biekies en Bollies

2010-08-02T16:08:00.000+02:00

WOW! Kan nie glo dat daar alreeds 5 weke verby gevlieg het nie! En ek kan nie glo dat 5 weke so groot verskil in 'n mens se lewe kan maak nie, dat 5 weke soveel betekenis kan hê nie....
My biekie-bouter is vandag al 5 weke oud, en in hierdie laaste 5 weke het dinge soveel verander...
Ek het al baie voorheen gesê dat my lewe perfek is en dat ek dit op geen ander manier sou wou hê nie, maar ek het van plan verander...want soos wat my lewe nou is, so wil ek dit vir die res van my lewe hê, want soos wat my lewe nou is, is dit vir my PERFEK! Ek is steeds nog net so lief (en liewer elke dag) en ook verlief op my liewe lawwe Lollie-Bollie, hy is steeds my alles en is steeds my lewe, en steeds is ek sonder hom niks! Dan is daar my Biekie-baba, wat oor 'n paar dae verjaar en 'n skrikwekkende 4 jaar oud word, en alhoewel hy nie regtig meer so baba is soos wat ek hom soms wens om te wees nie, is ek so bitterlik oneindig lief vir hom!
En saam met my Biekie-baba het my Biekie-bouter ook nou nog in my hart ingekruip en haar snoesig, warm tuis gemaak daar, en deel gerieflik die spasie daar binne met haar pa en haar boetie, en alhoewel my hart soms net so groot voel, is daar meer as genoeg wegkruip-hoekies vir al die Biekie's en die Bollie's daar binne.
En waarvoor meer kon ek vra?
Ten spyte van die warboel dinge wat soos klits-gras aan die wolkombers van ons lewe vasklou soms, is dit wat ek het en die mense saam met wie ek dit kan deel, meer die moeite werd as die klits-gras.
En al wat ek nog kan doen om dit ekstra spesiaal te maak is om elke dag die Liewe Vader te dank daarvoor.

Zhané : Geboorte

2010-08-02T15:51:00.000+02:00

Mamma weet nie regtig wat om te sê nie, want ek glo nie ek het genoeg woorde om dit aan jou te kan beskryf nie...om te kan beskryf hoe pragtig, spesiaal en ongelooflik dit was nie...om my emosies te kan beskryf nie...om te kan beskryf hoe wonderlik dit was nie!
Al wat ek wel weet is dat ek nie genoeg kan dankie sê vir Liewe Jeses vir die wonderlike twee Biekie-Botha's wat Hy vir ons gegee het nie, want sonder Hom sou dit nie moontlik gewees het nie!
Jou geboorte is een van die wonderlikste ervarings in my lewe (saam met die dag wat ek vir pappa ontmoet het, die dag wat ek en pappa getrou het en die dag wat Hanco gebore is)
Maar ek gaan my bes probeer om jou geboorte vir jou so mooi en volledig as moontlik uit een te sit.

Ek kon nie die Sondag-aand voor jou geboorte aan die slaap raak nie, die opwinding was eenvoudig te veel en die emosies bietjie deurmekaar, so ek, pappa en ouma het eers daai Maandag-oggend na 2 in die bed gaan klim, net om weer vroeg op te staan om klaar te maak en als reg en gereed te kry vir die hospitaal.
Ons het vir boetie by die kleuterskool gaan aflaai en was so net na 9 by die hospitaal, waar ons by ontvangs gaan aanmeld het en die nodige toelatings gedoen het, waarna ons na die kraamsaal gegaan het.
Daar het die lang wag begin aangesien mamma se keiser eers vir 13h30 die middag geskeduleer was.
Ek het my groen hospitaal jurkie aangetrek en die susters het my drip en kateter kom insit, en teen 13h20 is ek na die teater toe gestoot, pappa en ouma het saam met my gegaan en saam met my gewag tot ek in die teater ingevat is.
Dit was bietjie skrikkerig vir mamma gewees, maar gelukkig was pappa elke oomblik by my gewees en my ondersteun, en dit het die wereldse verskil gemaak, want met pappa aan my sy, het ek geweet dat ek vir enige iets kans sien.
Dit narkotiseerder het my spinal gedoen en sommer amper dadelik het ek begin voel hoe my bene “aan die slaap raak”. Die teater-susters het begin om my magie skoon te was en reg te kry vir die operasie, en voor ek my oe kon uitvee het die dokter laat weet dat jy oppad is, pappa het opgespring en begin foto’s neem, en oomblikke later teen 13h50 het ek die wonderlikste, onbeskryfbaarste geluid gehoor – Jou eerste huil!
Dit het my sommer dadelik gerus gestel dat als ok is en dat jy volmaak en perfek is!
Pappa het jou vir my kom wys, waarna jy toe vir opserwasie gevat is, en terwyl dit gebeur het, het die dokters die nodige gedoen en vir mamma steke ingesit.
Daarna is ek terug gestoot na my kamer toe waar ek uiteindelik jou kon vashou en bewonder…jou vingers, jou neusie, jou tone, jou hele lyfie, alles was net eenvoudig 100% perfek gewees!
Ek en pappa kan nie ophou vir Liewe Jesus dankie se vir die wonderlike geskenkie wat Hy aan ons toevertrou het nie!

Jou foto wat deur die hospitaal geneem is :

http://www.netcare.co.za/live/netcare_content.php?Item_ID=121&BabyID=166380

Van die geluk-wense wat vir ons gestuur is :

Facebook :

http://www.facebook.com/#!/benita.botha?v=wall&story_fbid=128497943855427

OPM :

http://www.ourpreciousmoments.org/preggo-lounge-f8/all-the-best-benitab-t19207.htm

http://www.ourpreciousmoments.org/preggo-lounge-f8/benita-s-progress-t19236.htm

http://www.ourpreciousmoments.org/preggo-lounge-f8/benita-off-to-theatre-t19243.htm

http://www.ourpreciousmoments.org/preggo-lounge-f8/introducing-t19260.htm

http://www.ourpreciousmoments.org/preggo-lounge-f8/zhane-new-pic-t19271.htm

Preggy Belly Photo Shoot

2010-06-22T13:46:00.000+02:00

OMW! Nooit sou ek gedink het dat ek braaf genoeg sou wees vir so iets nie, maar dit het vir my so mooi gelyk as ek die ander girls se fodies sien, en oor ek dit juis nie met Hanco gedoen het nie, het ek besluit om dit 'n go te gee die keer, aangesien daar volgens my glad nie 'n volgende keer gaan wees nie.

Ok, maar nou staar die volgende probleem my in die gesig, wie gaan dit doen, want ek gaan nie net sommer gemaklik voel om dit deur enige iemand te laat doen nie, aangesien my pensie soos 'n "world-map" lyk van al die rekmerke.

Dit het baie lank en BAIE manne-moed gevat voor ek uiteindelik op die punt gekom het waar ek vir Monzelle kon vra of sy dit sou oorweeg om dit vir my te doen, en sonder om te blik of te bloos, het sy gesê dat sy dit vir ons sal doen en dat dit geen probleem sal wees nie.

So het ons (met my wat baie senuweeagtig was) die photo shoot Saterdag (19/06/2010) aangepak, en ek dink Monzelle was op die ou einde van die dag moeër as ek gewees, want sy het haar allie afgesukkel om my te kry om te ontspan...LOL! Sorry Monz!

Maar dit wat ek nou al tot dusvêr toe van die eind-resultate gesien het, lyk stunning!! En terwyl ek Sondag so na een van die fotos sit en staar, het ek met 'n knop in my keel aan Guilm gesê : "She made me look pretty!" (Guilm se antwoord daarop was natuurlik : "But you are pretty!"

Monz, ek dink nie ek kon enige iemand beters gevra het om dit te doen nie, jy het my verstaan, en my skaam en onsekerheid by die deur laat uitvlieg. Jy het dit in 'n wonderlike ervaring vir ons omskep.

Jy het gedoen wat ek nie dink enige iemand anders sou kon regkry nie, en ek wil vir jou Dankie sê daarvoor, ons waardeer dit regtig! Jy het 'n besonderse talent en aanvoel as dit by foto's kom, en jy weet hoe om die "essence" agter die foto na vore te bring. Jy is "truly stunning"!

Zhané : 36 weke & 6 dae (18/06/2010)

2010-06-22T13:09:00.000+02:00

Mamma & Pappa was Vrydag vir ons laaste scan gewees voor jou geboorte, en als lyk wonderlik! Die dokter is steeds beindruk met jou vordering en jou groei lyk baie goed, jy weeg al 'n hele 2,839kg, jy behoort so ±3kg te weeg by geboorte, so ons sal maar moet wag en sien hoeveel jy in die laaste week groei.
Hier is jou laaste sonar foto :

En ja, die keiser is nou defnitief geskeduleer vir Maandag, 28 Junie 2010 @ 13h30 die middag, ons moet teen 9h30 inbook by die hospitaal sodat hulle die nodige kan doen en mamma moet voor 08h00 die oggend my laaste ete eet, weet nie of ek die heel dag gaan kan uithou nie, maar die feit dat ons jou gaan ontmoet maak dit als die moeite werd!

Tannie Monzelle het Saterdag (19/06/2010) ons "Preggy Belly" foto's geneem en die paar wat ek al gesien het lyk stunning! Mamma kan nie meer wag om die res te sien nie, maar Tannie Monzelle het darem belowe dat sy dit voor die einde van die week reg en klaar sal hê, so sodra mamma nog foto's gekry het sal ek dit bietjie vir jou oplaai.

Jy is vandag 37 weke & 3 dae oud, ons het nog net 6 daggies om te gaan voor ons jou uiteindelik sien!! Ek het vanoggend vir Hanco ook gewys en vertel dat ons jou oor 6 slapies gaan haal, en hy was nogals heel opgewonde daaroor gewees, het my tot by die skool net die heeltyd bly vertel dat jy oor 6 slapies huistoe kom. Mamma en Pappa kan nie meer wag om te sien hoe hy gaan reageer as hy jou vir die eerste keer sien nie, en hoe hy gaan reageer en jou hanteer as jy eers by die huis is nie. Ek dink (en weet sommer) dat hy die heel beste ouboet in die hele wye wereld gaan wees, en jou soos 'n prinses behandel!

Maar mamma gaan nou vir eers groet my prinses, en ons kan nou regtig nie meer wag om jou te sien nie, die tyd raak nou al hoe minder!
Liefies jou!

Precious Moments

2010-06-10T16:28:00.000+02:00

From: QS TWO Quantity Surveyors [mailto:admin@qs2.co.za]

Sent: 12 November 2009 12:59

To: 'Sonja'; 'Christine Hay'; 'Ina Jansen'; 'Anel Joubert'; 'Monica Greyling'; 'Nicole'; 'Amanda Ceronie'; 'Elmarie Ceronie (Simstone)'; 'Deonne Clasen'; 'Melinda Botha'; rfbotha13@gmail.com; bianca.botma@gmail.com; 'Adri Uitenweerde'; 'Botha Guillaume (AA/SZA43-GB)'; Ivan.Clasen@sgss.socgen.co.za

Subject: Ontmoet.......

Hi daar almal;

Wil julle net graag voorstel aan ons nuwe Boontjie Botha wat 5 weke en 5 daggies oud is!!!!

Geniet die dag verder.

Groete;
Benita

***************************************

Dit is hoe ons, op die 12de November 2009, ons tweede swangerskap aan almal "announce" het, al het ons toe vir omtrent 3 weke al geweet dat ek swanger was. Daai dag was snaaks, deurmekaar, onrealisties, onwerklik, opgewonde en vreesbevange, alles in een.
Het regtig nie geweet hoe ek moet voel nie, Guilm was natuurlik in sy elemente, maar ek was nie seker nie. Duisend vrae het oor en oor deur my kop bly spoel, soos :
* Is ons regtig gereed hiervoor;
* Gooi ons onsself nie in die diepkant van die swembad met hier swangerskap nie;
* Doen ons nie vir Hanco 'n onreg aan nie

Dit was 'n interessante pad om te stap, en die keer was dit nie net saam met Guilm nie, die keer was my Biekie-baba daar om die nuwe avontuur saam met ons aan te pak. Hy het opgewonde vir almal vertel van sy sussie wat in mamma se magie is, en soms, ja self soms, het sy 'n draai of twee in sy magie ook gemaak. Hy het gereeld my maag kom drukkies gee, met sy sussie gesels en party keer net stil langs my kom sit net om sy oor op my maag te kan sit...Dit als noem ek "precious moments", "moments" waarvoor ek nie eens altyd kans kry om die kamera te gryp en af te neem nie, "moments" wat soos 'n bubble, net vlugtig daar is, en dan weer stil stil verdwyn...
Maar dit is "moments" soos die wat alles elke keer die moeite werd maak!

Zhané : 35 weke & 5 dae (Sonar)

2010-06-10T15:40:00.000+02:00

Nog net 18 daggies oor! Mamma kan nie glo hoe vinnig die tyd gevlieg het nie!
Ons was vanoggend weer by die dokter gewees en hy is steeds baie gelukkig met jou vordering. Jy weeg al 'n hele 2,553kg en als lyk goed, jy kry nog voldoende bloed en suurstof deur jou naelstring, jou hartklop is nog sterk en gesond, so in 'n neutedop...jy is nogsteeds perfek!
Mamma het reeds ons tasse klaar gepak en die nodige papierwerk vir die hospitaal gedoen, so alles is reg en gereed vir jou koms, dis nou maar net agter-oor sit en wag vir jou om jou verskyning te maak...JIPPIE!
Soet wees my poplap, tot later

Ooievaars : 29/05/2010

2010-06-03T14:26:00.000+02:00

Het Saterdag my Ooievaars vir Zhané gehad, en wat 'n wonderlike dag was dit nie gewees nie, maar ons het almal baie hard gewerk om dit so wonderlike dag te maak, en daar is soveel mense waarvoor ek dankie moes sê vir die aandeel wat hul gehad het :

Die Liewe Vader vir die klein wonderwerk en geskenkie wat Hy aan ons toevertrou het, en sonder Sy Hand van bewaring oor my, Zhané en my swangerskap, was niks van die moontlik gewees nie, al die lof en eer aan Hom!
My liewe Moeder, wat van die begin af nie een keer geskroom het toe ek haar vra om my te help met die reëlings vir die Ooievaars nie (ja ok, ek is 'n control-freak en kon nie anders as om in beheer te wees van die reëlings nie, en ek hou nie van verrassings nie, Hanco se ooievaars was vir my erg genoeg!). My ma het soveel moeite gedoen met die ooievaars, dankie Moeks, ons waardeer als wat jy gedoen het en waardeer dit wat jy vir ons beteken en die feit dat jy deel van ons lewens is, want dinge sou maar net nie dieselfde gewees het sonder jou nie!
Klippie : Dankie vir die "Dankie-sê" boksies wat jy gemaak en gevul het, dankie dat jy net so hard saam met ons gewerk het Vrydag-aand en Saterdag-oggend, dankie dat jy oneindiglik lief is vir Hanco, want ek weet Zhané gaan dieselfde onvoorwaarlike liefde kan ervaar!
Tannie Hettie (en Estie). Die dag toe ek omstap na Tannie Hettie toe om haar te vra of ons haar erf kan leen vir die ooievaars het sy sonder om twee keer te dink vir my ja gesê. Dankie daarvoor tannie, dit was wonderlik! Dankie dat Tannie altyd daar is, al is dit net soms om te luister na ek wat kom stoom afblaas en my na die tyd vra : "Voel jy nou beter?", dankie dat Tannie die rol as "aanneem-ma" 100% met entoesiasme uitleef, en die gap wat gelos word met ons ma's wat nie altyd daar kan wees nie, vul, sonder skroom. Ons waardeer Tannie en is uit ons harte lief vir tannie!
Magda vir al jou hulp en eetgoedtjies wat jy gebak het. Dankie en ons waardeer!
Adri vir die foto's wat jy geneem het, dis flippen stunning!
Buurvrou, wat Vrydag aand tot na 11 toe gehelp het om cupcakes te versier, aangesien ek redelik bak-gestremd is. Jy is 'n vriendin 1000!
Almal wat daar was om die dag saam met ons te geniet, saam te kuier, saam te lag en saam te gesels. Ons het net weereens na Saterdag besef dat ons eintlik baie geseend is om so baie en sulke wonderlike mense in ons lewens te hê, want elkeen van hul maak 'n verskil, al is dit hoe klein.

Daar was soveel geskenke dat ons na die tyd nie geweet het waar om te vat en waar om te los nie, en ek en my ma het na die tyd vir ure lank op my gesit en "ge-oe" en "ge-ah" oor al die cute goedtjies.

Hanco het so af en toe net 'n draai en 'n wals deur die kamer gegooi, net om ons te herinner dat hy nie vergete is nie en net om elke keer so ogie oor al die geskenke te kom gooi (net om seker te maak dat daar nie erens tussen al die pienk, frille en valle dalk, miskien, mens-weet-nooit, iets vir hom wegkruip nie. Hy was eintlik so blerrie cuteres!

Nog foto's :

Zhané : Sonar (32 weke & 5 dae) en vordering

2010-06-03T13:32:00.000+02:00

Ons was weer die 20ste Mei 2010 by die dokter gewees en als gaan nog baie goed met jou, jy het gedraai en met jou kop na onder gelê en al 'n hele 1,801kg geweeg, mamma en die dokter was baie beindruk daarmee gewees. Hier is jou sonar-foto :

(32 weke & 5 dae)

Ons sien die dokter die 10de Junie 2010, dan sal ons kan sien hoeveel jy verder gegroei het. Jy is baie woelig deesdae, so dat Mamma soms bietjie ongemaklik en seer raak, maar solank as wat jy daar binne woel weet ek ten minste dat alles ok is.

Hier is 'n nuwe foto van hoe jy al in my pensie gegroei het (34 weke & 2 dae)

Tot volgende keer my prinses, liefies jou!

Alweer jy...of nie

2010-06-03T13:10:00.000+02:00

My drome, in die aand, vêr verwyder van realiteit, dis waar ek jou sien, tyd met jou deel. En al is dit onrealisties en net drome, bly die tyd wat ons daar saam kan spandeer kosbaar, want dit is al wat ek oorhet....drome en "memories".
Maar gister-aand was anders....ek het van jou gedroom, maar vir die eerste keer vandat jy weg is, was jy nie deel van my droom nie, jy was nie daar om mee te praat, vas te hou en te absorbeer nie...jy was...................weg....weg in my droom soos wat jy weg uit my lewe is....
Jou ma was daar, jou pa was daar, jou broer was daar, en saam het ons gepraat oor jy wat dood is en dit probeer aanvaar, maar ons kon nie, al wat ons kon doen was huil....
Kan dit wees dat ek na al die jare dit begin aanvaar, teen my sin natuurlik? Ek kan nie toelaat om dit te aanvaar nie, want as ek dit aanvaar is dit wat gaan gebeur....jy gaan weg...En weg is nie waar ek jou wil hê nie, weg was nog nooit vir ons die opsie gewees nie, maar............jy is net nie meer daar nie.
Tog ervaar ek jou in my drome, voel jou by my, sien jou in die weerkaatsing van my spieel, en koester dit, want dit is al wat ek het, herinneringe wat ek moet aanhou koester, anders gaan jy weg......

Lost in Blogs.....

2010-05-24T15:59:00.000+02:00

Dis soos 'n sprokies-wereld waardeur ek loop, van die een blog na die volgende, en ek verloor myself telke male in elkeen van hulle, ek verloor myself in die woorde, die emosies, en die stories. Dit begin soos familie voel, die bekendheid groei met elke blog, elke paragraaf, elke sin en elke woord. Ek raak saam opgewonde, hartseer, bly, ek sien elke kleur en reuk in my geestes-oog, ek kan die see-lug ruik en die branders op die strand hoor breek en spoel.....en ek is mal daaroor!
Ek is mal daaroor oor ek dit nie self kan doen nie, ek kan nie met woorde speel en hul inkleur om sulke wonderlike prentjies te skryf nie, en daarom verlustig ek my in die blogs wat dit wel doen, dis amper soos inspirasie vir die siel...of so iets...ek weet nie
Wel, maak nie saak wat die eintlike rede daar agter is nie, ek bly mal daaroor! En wie weet, dalk smeer dit tog so biejie af en help my tog om daai prentjie eventually in te kleur....

Hanco : Longontsteking

2010-05-24T12:42:00.000+02:00

My liewe lawwe biekie-baba, wat 'n besige paar weke het ons nie agter die rug nie! Mamma en Pappa was so bekommerd oor jou dat dit ons sommer baie hartseer gemaak het.

Dit het alles begin die laaste week in April en die eerste week in Mei, wat jy so aardge hoesie ontwikkel het, ons het niks snaaks daarvan gedink nie en het jou soos gewoonlik maar probeer gesond dokter met die medisyne wat in die huis was.

Teen Maandag, 3 Mei 2010, kon ons sien dat dit nie beter word nie en het Mamma jou dokter toe gevat, sy het jou ondersoek en bevestig dat jy lugweg-inflimasie en infeksie het en het vir ons medisyne voorgeskryf. Mamma het jou die hele week probeer gesond dokter met die medisyne wat die dokter vir ons gegee het, maar dit wou nie werk nie en het jy net al sieker geword, so dat jy naderhand koors ontwikkel het.

Mamma het jou toe maar weer Vrydag, 7 Mei 2010 terug gevat dokter toe, sy het jou weer ondersoek en vir ons gesê dat die infeksie en inflimasie afgesak het in jou bors, en het vir ons nuwe medisyne gegee. So het ons toe maar oor die naweek verder probeer om jou gesond te kry, maar dinge het net al erger en erger geraak. Ek het jou maar Maandag, 10 Mei 2010, terug gestuur skool toe met streng instruksies dat hulle ons dadelik moet bel as jy nie beter word nie.

Teen 15h00 daai middag het die skool baie bekommerd vir Pappa gebel en gevra dat ons jou moet kom haal want jou koors is baie hoog gewees en jy het bly opgooi. Ons het jou by die skool gaan optel en dringend terug gevat dokter toe, wat bevestig het dat jy longontsteking ontwikkel het en dat sy dink jy maar eerder in die hospitaal opgeneem moet word, waarna sy ons na 'n Pediater toe verwys het.
Die pediater het jou ondersoek en nog voor ons behoorlik tot verhaal kon kom, ons na die Pediatriese ICU toe met jou gestuur het.
Dit was so deurmekaar en Mamma en Pappa het behoorlik nie geweet waar om te vat en waar om te los nie.

Ons het vir jou 'n lêer laat oopmaak en is terug na die saal toe waar jy opgeneem moes word. Hulle het jou kom haal om bloed te laat trek vir die bloedtoetse wat hulle moes laat doen en Mamma se hart het in 'n duisend stukke gebreek, want hoe kan hul daai "groot" naalde in jou armpie wil druk?
Pappa het saam met jou gegaan want Mamma was nie braaf genoeg gewees nie, en ek kon jou tot in die kamer hoor huil toe hul die bloed moes trek!

Jy was baie ongelukkig met al die tannies toe hul uiteindelik klaar was, want toe het hul ook sommer 'n drup in jou regter armpie gesit en jou arm toe-verband sodat jy nie aan die drup kan karring en trek nie.

Ek het vir Pappa lysies gemaak van wat hy als vir my en vir jou moes gaan inpak by die huis om ons verblyf in die hospitaal net bietjie makliker te maak, en so het die langste week ons ons lewens begin.

Mamma het in die aande by jou in die hospitaal geslaap, want ons wou jy net eenvoudig nie alleen los in daai vreemde plek nie. Pappa het Dinsdag verlof gevat by die werk en was die hele dag saam met ons by die hospitaal gewees. Hy is gou Woensdag vinnig in werk toe, maar was sommer gou weer terug by ons gewees. Intussen het Oupa Hardus & Ouma Melinda vir jou 'n draagbare DVD-speler gekoop om jou besig te hou terwyl jy in die hospitaal was, en jy het dit so geniet, want jy het die een DVD na die ander gesit en kyk.

Jy is uiteindelik Donderdag, 13 Mei 2010, uit die hospitaal ontslaan, met nog 'n hele rits medisyne wat jy moes drink.

Ons is eintlik so trots op jou, want jy was so braaf en stroop-soet terwyl jy in die hospitaal was, jy was altyd vriendelik mat die "Tannie-Susters" gewees (Behalwe as jy wou slaap in die aand en hulle wou jou medisyne vir jou gee). En binne 'n japtrap was jy sommer gou weer gesond en weer jou ou self.

Dit het net weereens vir my en Pappa gewys dat ons biekie-baba nou in 'n brawe, sterk, liefdevolle, wonderlike klein seuntjie verander het!

En ons is so verskriklik, oneindig lief vir jou!!!!!!

Zhané : 4D Scan (31 weke & 2 dae)

2010-05-10T13:05:00.000+02:00

Hi daar my pragtig;

Ek en pappa was vanoggend by jou 4D Scan gewees en kon uiteindelik sien hoe jy lyk, en wat 'n wonderlike verrassing was dit nie vir ons gewees nie, want jy is pragtig en volmaak!! Jy was bietjie skaam gewees en ons het bietjie gesukkel om jou gesiggie te sien, maar kon darem so hier en daar 'n vinnige glimpse v an jou kry. Jy het ook onder-andere gegaap, jou tong uitgesteek, jou ogies oop en toe gemaak en ook jou vinger in jou neus gedruk! En volgens die tannie wat die scan vir ons gedoen het, en jy 'n redelike bos hare aan jou, sal maar moet wag en sien tot die dag van jou geboorte om te sien hoe waar dit is en hoe baie hare daar regtig was!
Ons almal raak by die dag net al hoe meer opgewonde oor jou koms, dit is nog net 49 dagies voor jy hier is! Jy word vandag oor presies 7 wekies gebore, ek kan nie glo die tyd het so vinnig verby gevlieg nie. Hopenlik vlieg die laaste 7 wekies net so vinnig verby!

Maar tot en met dan, hier is jou 4D foto's van vanoggend :

Veilig wees my pragtig en liefies jou!

Hanco : Skool Rapport & nog meer

2010-05-03T12:52:00.000+02:00

Hi daar my Biekie-Baba;

Jy het laas Vrydag (23/04/2010) jou heel eerste skool rapport gekry, en alhoewel dit niks ernstig was nie, was ek buite myself van opgewondenheid daaroor :

Aan die een kant is mamma bly dat jy so mooi groei en ontwikkel, maar aan die ander kant mis ek jou klein biekie-baba lyfie, ek mis die idee dat jy nie meer so afhanklik van my en pappa is nie en dat jy al hoe meer jou eie ding begin doen en op jou eie ontwikkel. Jy is 'n mensie op jou eie, met jou eie karaktertjie en jou eie voorkeure in die lewe, en ek kan myself net elke dag sit en verwonder aan jou en hoe jy net al hoe meer onafhanklik word. Mamma en Pappa is so trots op jou, en is trots op die feit dat jy ONS biekie-baba is!

Pappa het Saterdag (01/05/2010) terug gekom van Duitsland af, waar hy vir die week was, en ons (saam met oom Heinrich) het hom gaan optel by die lughawe. Jy was so opgewonde om al die groot vliegtuie te sien by die lughawe, maar jy was nog meer opgewonde op jou pappa deur daai groot glas-deure te sien stap, dat jy skoon uit my arms gespring het en deur die skare mense met jou armpies wawyd oop gestrek na hom toe gehardloop het, dit was beslis 'n vruegdevolle verwelkoming vir pappa gewees. Hy het vir jou 'n klein skaal-vliegtuig terug gebring van Duitsland af, een wat presies lyk soos die een waarmee hy gevlieg het, en jy is omtrent beindruk met jou nuwe speelding!

Mamma gaan vir eers weer 'n bietjie groet, soet wees en liefies jou!

Hanco : Skool Rapport & nog meer

2010-05-03T12:36:00.000+02:00

Hi daar my Biekie-Baba;

Jy het laas week Vrydag (23/04/2010) jou eerste Rapport gekry, dis niks ernstig nie, maar ek was buite myself van opgewondenheid daaroor :

Kan nie glo hoe vinnig jy besig is om groot te word nie, aan die een kant is dit ok, maar aan die ander kant mis ek jou klein biekie-baba lyfie, ek mis die idee dat jy nie meer so afhanklik van my en pappa is nie, jy doen jou eie ding en gaan op jou eie aan...

Zhanè : 28 weke & 5 dae

2010-04-29T09:12:00.000+02:00

Hi daar my pragtig!
Ja ek, pappa en Hanco was weer Donderdag (22 April 2010) by die dokter gewees vir 'n scan, en als gaan so goed met jou! Jy weeg al 'n hele 1,042kg! Die dokter is ook baie beindruk met jou vordering en als lyk baie goed. Hanco was weer baie beindruk om sy sussie op die TV te sien en het heel opgewonde na die skerm bly staar terwyl die dokter die scan gedoen het, hy kon ook natuurlik nie ophou praat daaroor nie en ons het baie gesukkel om hom bietjie stiller te kry tydens die ondersoek. Ons het nog net 9 wekies oor voor jy jou opwagting maak en mamma is SO OPGEWONDE, ek kan nou nie meer wag om jou te sien en vas te hou nie!
Ons gan die 10de Mei 2010 vir jou 4D Scan, dan gaan ons bietjie kan sien hoe jy lyk, en dit is so amazing!

Hier is jou sonar-foto wat die dokter geneem het (maar jy was bietjie skaam met die scan en het jou gesiggie bietjie vir ons weg gesteek) :

Mamma kan ook nou sien en voel dat jy elke dag 'n bietjie groter raak, want jou spasie daar binne raak bietjie min en ek is seker dat jy al op hierdie stadium effens beknop voel daar binne. Mamma moet ook die heeltyd pen-regop sit, anders druk ons mekaar so bietjie, wat effens ongemaklik is.

Jy moet rustig en soet wees daar binne my liefies, tot volgende keer!
Liefies jou tonne!

Huweliksherdenking : 23 April 2010

2010-04-29T09:04:00.000+02:00

Jip, hierdie jaar was ons 5 jaar Huweliksherdenking, en so sit ek en terugdink aan die laaste 5 jaar, aan al die herinneringe, die gebeure, die ups & downs, en ek besef weereens dat ek dit vir niks in die wereld sal verruil nie, want dit wat ek & hubby deel is perfek! Hoekom sal ek dit enigsins anders wil hê?!
Ons het 'n wonderlike verhouding, ons is oneindig lief vir mekaar en ons het 2 wonderlike kinders (ok, waarvan die een nog oppad is, maar sy is amper hier). Ja, goed en wel, ons het al ons oomblikke gehad, oomblikke waarin ons kwaad was, oomblikke waarin ons nie dieselfde siening of mening gedeel het nie, oomblikke waarin ons saam gehuil het, oomblikke waarin ons hartseer gedeel het, maar die oomblikke wat dit als die moeite werd maak is die oomblikke waarin ons vreugde en liefde kan deel, en dit maak alles, ja selfs die minder goeie oomblikke die moeite werd.
Dit maak dit die moeite werd want dan weet jy dat daar iemand aan jou sy is, iemand wat jou bystaan en iemand wat jy bystaand, iemand wat daar is deur dik en dun, deur goed EN sleg, en iemand wat lief is vir jou, presies net soos wat jy is! En dit is as gevolg van die feit dat Guilm daai wonderlike persoon is, wat ek myself nie een dag kan of wil sonder hom indink nie. Hy is nie net my alles nie, hy (en dit sluit ons twee kiddies is) is my lewe, my alles, my bestaan! Ek is pragtig want hy maak my pragtig!! Ek is sy "engelkind"!

'n Paar van die gelukwense wat ons gekry het :
(Facebook)

Benita Botha : Dit is ons 5de huweliksherdenking vandag! Dankie vir als my liewe lawwe lollie bollie! Jy is my alles en my hele lewe en ek liefies jou tonne!

Deune Schutte, Bettina Annette van Antwerpen and Chantel Williams like this..

Lameez Klein : Geluk B!

Yolande Carter Haasbroek : baie baie geluk!!!

Gustav Schaap : Geluk julle twee! Dit meen ons vyfde ook om die draai..joe, maar tyd kan darem vlieg!

Bettina Annette van Antwerpen : Congrats to you both. May the year ahead be a wonderful one filled with many memories t take into the rest of your lives with you.

Veronica Kock : Happy anniversary!

Jolene van Rooyen : Baie geluk julle !!! Mag daar nog 100 van hulle hê!

Deon Schaap : veels geluk, mag die jare vorentoe besaai wees met liefde en nog baaaie pragtige babas!

Ina Jansen : Geluk buurvrou! Hoop da is nog vele meer!

******

(Our Precious Moments)

Wedding Anniversary!!!!

by Benitab on Fri 23 Apr 2010 - 8:38

Yes, it is our 5 year Wedding Anniversary today!!!!! Cannot believe where the time has gone, feels like yesterday that I was this blushing young bride getting ready to take the big step with the most awesome man in the world! From the first day until now, our lives together are just perfect! He is my own little piece of heaven and I love him to bits! And together we were blessed with firstly Hanco and now Zhanè, what a way to show the world of the love we share for each other!
I love you my "liewe lawwe lollie bollie" and I am beautiful cause you make me beautiful!

by Adele on Fri 23 Apr 2010 - 8:42
Baie geluk met jul 5de huweliksherdenking! Hoop daar is nog baie jare saam

by elleznom on Fri 23 Apr 2010 - 8:43

by Bane on Fri 23 Apr 2010 - 8:44

happy anniversary girl, and may you enjoy many more..
hope Hubby will make it special for u..

by Cutie Baby on Fri 23 Apr 2010 - 8:44

- Enjoy the rest of your day and the many beautiful years ahead

by Carmen on Fri 23 Apr 2010 - 8:53

Congrats! May you have many many many more!

by Vienna on Fri 23 Apr 2010 - 8:55

Congrads. May the Lord bless you with even more years.

by Honey on Fri 23 Apr 2010 - 8:57
Congratulations

by Pumi on Fri 23 Apr 2010 - 9:10
Congratulations

by Dooi (Deuné) on Fri 23 Apr 2010 - 9:11

GELUK!!!!! BAIE geluk vroutjie, mag julle sommer nog 50 00000 jare he saam!!

by PinkPanther on Fri 23 Apr 2010 - 10:03

Congratulations Benitab!

by Stix on Fri 23 Apr 2010 - 11:46

Happy anniversary!!!!!!!

Emosies!

2010-04-19T15:04:00.000+02:00

Na ek het jou vanoggend by die kleuterskool gaan aflaai het, het ek vir 'n paar minute net in die kar voor die skool se hek gesit en huil, ek kon doodeenvoudig die trane nie keer nie.
Ek het gesit en huil oor die feit dat jy my Biekie-baba is, oor hoeveel ek vir jou omgee en wat ek nie als vir jou sal doen nie! En nie oor ek spyt is daaroor nie, nee, juis oor ek so lief is vir jou!

Jy het weer vanoggend so klein en weerloos teenoor die res van jou maatjies gelyk. En boonop voel jy nie baie lekker nie want jy sukkel met 'n effense verkoue en dus was jy nog bietjie huilerig ook vanoggend, en dit als het veroorsaak dat my hart gebreek het om jou net so daar by die skool te los en in my kar te klim en te ry.
En dit maak dat ek jou net elke keer meer en meer in my arms wil toevou en wegsteek vir die wrede wereld daar buite. Wat ek jou wil beskerm en verhoed dat enige iets of enige iemand jou seermaak of jou hart breek, want hoe gaan ek daarmee kan saamleef as dit wel die dag met jou moet gebeur?
Dit maak my bang vir dit wat die toekoms inhou, want as ek nou al so voel, hoe gaan dit nie wees elke keer wat jy voor nuwe uitdagings te staan kom nie?
En hier waar ek nou sit en dink oor wat om te skryf kan ek die warboel van emosies binne my voel tol, maal en draai.
Al wat ek kan doen is hoop en glo dat jy die nodige lewenslesse kan leer uit die voorbeeld wat ons as ouers vir jou stel. Dat jy sal leer hoe om 'n selfstandige, onafhanklike mens te wees, wat nie toelaat dat ander oor jou loop nie, maar wat ook die mense om jou respekteer en behandel soos wat jy graag behandel wil word.
Maar diep binne my weet ek dat dit nie vir jou 'n probleem sal wees nie en dat jy sal grootword en groei in 'n jong man waarop ons vir ewig trots sal wees!

Zhanè : 27 weke & 5 dae

2010-04-15T14:26:00.000+02:00

Hi daar my poplap;

Mamma wil maar net so bietjie weer update op jou jongste doen en late, so hier is 'n foto van jou in my magie wat ek vroeër in die week geneem het :

(27 weke & 4 dae)

En soos jy kan sien het jy al lekker gegroei hier in my pensie.

Ek en pappa gaan weer die 22ste April dokter toe, dan kan ons weer bietjie sien hoeveel groter jy geword het en wat presies jy als hier binne in my magie aanvang. Ek het vanoggend op my rug op die bed gelê sodat pappa jou weer bietjie kon voel skop en beweeg, en hy was baie beindruk met jou! Dinge begin nou so stadig maar seker in plek val, dis nog net 10 weke voor jy jou opwagting maak, en mamma wil hierdie maand kyk of ons die laaste van jou goedtjies kan gaan koop, die res van die goed sal maar moet wag tot na jou Ooievaars, wat die 29ste Mei gaan wees, en dan daarna kan ons rustig begin seker maak dat als reg en gereed is vir jou koms.

Hier is 'n voorbeeld van die uitnodiging van jou Ooievaars :

Ek en Tannie Monzelle is ook besig om mamma se "preggie photoshoot" te beplan, sy gaan lekker baie foto's van jou (in my pensie) saam met my, pappa en natuurlik Hanco neem sodat ons dit kan bêre om eendag vir jou en Hanco te wys.

Mamma begin al die wekies aftel tot jou geboorte en is so opgewonde, ons kan ook nie meer wag om jou aan Hanco voor te stel nie, mamma kan nie wag om sy reaksie te sien as jy eers daar is in lewende lywe nie.

Maar tot en met dan, soet wees my engel en liefies jou!

Hanco : Paasfees

2010-03-30T16:12:00.000+02:00

Met paasfees wat om die draai vir ons lê en loer kan ons nie ophou dink aan al die lekker paaseiers en sjokolade paashasies wat ons gaan opeet oor paasnaweek nie.
Maar jy het mamma vanoggend weer herinner waaroor paasfees eintlik gaan, want toe ek jou vanoggend by die skool gaan aflaai toe sien jy die groot kruis wat hul uit stringe liggies gemaak het wat voor jul skool staan, jy het baie opgewonde vir my die kruis gewys en an my verduidelik dat dit 'n kruis is, jy het ook jou armpies in die vorm van 'n kruis gemaak. Daarna het jy my baie entoesiasties vertel dat Liewe Jesus aan sy hande aan die kruis vas gespyker is.
Alhoewel ek nog nie dink dat jy die hele konsep agter dit alles verstaan nie, was jou verduideliking vanoggend oor as genoeg vir mamma om my weereens te herinner waaroor dit eintlik gaan.
Dit gaan nie oor paaseiers, sjokolade hasies of skattejag nie, dit gaan oor die feit dat Liewe Jesus aan die kruis vir ons sondes gesterf het en so vir elkeen van ons die kans gegee het om te kan Hemel toe gaan. En ek en Pappa wil jou en Zhanè elke liewe dag daarvan bewus maak dat Liewe Jesus ons Groot Verlosser is en dat sonder Hom ons eintlik verlore is.
Dankie dat jy, so klein en onskuldig soos wat jy is, my daaraan herinner het.
Mamma is tonne en tonne lief vir jou my Biekie-Baba!

Zhanè

2010-03-30T16:04:00.000+02:00

Pappa het vandag via e-mail vir my hierdie gedig vir jou gestuur, en ek het dit goed gedink om dit vir jou op die blog te sit sodat jy dit ook eendag kan lees. Liefies jou my engel!

A Father's poem to his daugter :

Just for this morning, I am going to

smile when I see your face and laugh

when I feel like crying.

Just for this morning, I will let you

choose what you want to wear,

and smile and say how perfect it is..

Just for this morning, I am going to step

over the laundry and pick you up and take you to

the park to play.

Just for this morning, I will leave the

dishes in the sink, and let you teach me how to put

that puzzle of yours together.

Just for this afternoon, I will unplug

the telephone and keep the computer off, and sit with

you in the backyard and blow bubbles.

Just for this afternoon, I will not yell

once, not even a tiny grumble when you scream and

whine for the ice cream truck, and I will buy you one

if he comes by.

Just for this afternoon, I won't worry

about what you are going to be when you grow up, or

second guess every decision I have made where you are

concerned.

Just for this afternoon, I will let you

help me bake cookies, and I won't stand over you

trying to fix them.

Just for this afternoon, I will take us

to McDonald's and buy us both a Happy Meal so you can

have both toys.

Just for this evening, I will hold you in

my arms and tell you a story about how you were

born and how much I love you.

Just for this evening, I will let you

splash in the tub and not get angry.

Just for this evening, I will let you

stay up late while we sit on the porch and count all the stars.

Just for this evening, I will snuggle

beside you for hours, and miss my favourite TV shows.

Just for this evening when I run my

finger through your hair as you pray, I will simply be

grateful that God has given me the greatest gift ever given.

I will think about the mothers and

fathers who are searching for their missing children, the

mothers and fathers who are visiting their children's

graves instead of their bedrooms. The mothers

and fathers who are in hospital rooms

watching their children suffer senselessly and screaming

inside that little body

And when I kiss you goodnight I will hold

you a little tighter, a little longer. It is then,

that I will thank God for you, and ask him for

nothing, except one more day..............

Zhanè : 24 weke & 3 dae

2010-03-25T14:36:00.000+02:00

Ons (ek & Ouma Ella) was Dinsdag by die dokter om weer bietjie te kyk hoe dit met jou gaan en als gaan nog voor die wind! Jy weeg al 'n hele 572g en die dokter is baie beindruk met jou vordering. Jou stampies en stote word ook elke dag al hoe meer en al hoe duideliker, en soos wat mamma nou hier sit en tik gaan jy lekker woelig te kere daar binne. Dit is eenvoudig net so amazing om jou te voel groei en beweeg, en ek besef elke liewe dag hoe geseënd ons is om swanger te kan wees en watse groot geskenk jy is! En ons kan net elke liewe dag vir Liewe Jesus dankie sê vir jou!

Hier is jou sonar fototjie op 24 weke & 3 dae :

Ek het gister-aand vinnig die nuwe Baba & Kleuter gesit en lees terwyl boetie in die bad was en het so opgewonde geraak oor jou koms terwyl ek elke liewe artikel so gesit en lees het, dit nie meer baie lank voor ons jou ontmoet nie, maar dit voel soos 'n ewigheid!
Liefies jou my biekie-baba!

Zhanè : 22 weke & 5 dae

2010-03-11T14:51:00.000+02:00

Hier is die nuuste foto wat mamma vanoggend van jou in my magie geneem het :

Jy raak nou lekker woelig hier in my magie. Ek en jy het vanoggend baie lekker in die bad gespeel, want elke keer as ek van die lekker warm water op my magie gooi, dan het jy verskriklik baie binne in my magie gewoel.
Liefies jou my biekie-baba en sien jou weer een van die dae!

Zhanè : 22 weke & 5 dae

2010-03-11T14:07:00.000+02:00

Hier is die nuutste foto van hoe vêr jy al in my magie gegroei het :

Zhanè : 20 weke & 2 dae

2010-02-22T13:49:00.000+02:00

Mamma was presies halfpad swanger met jou gewees Saterdag, kan dit nie glo nie!! En vandag oor 18 wekies maak jy jou opwagting (via Keiser). Kan nie glo die tyd het so vinnig verby gevlieg nie, dis amper tyd vir ons om jou te ontmoet!! Ek wil hierdie week begin "shopping" doen vir al jou goedtjies, en het die naweek die oortreksels van jou stootkarretjie en drastoeltjie weer lekker mooi skoon gewas.
Jy is verskriklik woelig die laaste ruk, ek kan nou al jou stampies en skoppies begin voel, meestal oor elke liewe een van hulle presies op my blaas gebeur, pappa kon Saterdag aand lekker voel hoe jy skop, want jy was baie woelig gewees. Ek speel ook nou gereeld vir jou musiek, en ek dink jy hou daarvan, want elke keer as ek dit vir jou speel, dan begin jou woel en beweeg daar binne.
Ons volgende afspraak is die 23ste Maart 2010, kan nie wag om jou weer te sien nie my prinses!

Zhanè : Dokter's besoek

2010-02-17T13:00:00.000+02:00

Mamma het vandag weer bietjie vir jou gaan loer, Pappa kon ongelukkig nie saam kom nie, hy moes weer opleiding gee hierdie week, waaroor hy baie hartseer was, want hy sou so graag wou saam gaan, maar nou ja.
Volgens die dokter gaan dit baie goed met jou en groei jy baie mooi, jy weeg al 307g en jy is defnitief 'n dogtertjie, waaroor mamma baie bly is, want ek was baie bang jy besluit om eerder in 'n seuntjie te verander, en nou dat ons defnitief weet kan ons lekker begin "shop" en vir jou allerhande mooi goedtjies begin koop.
Het vandag met Ouma Elmarie gepraat en sy kom dalk saam volgende keer as ons vir die volgende scan gaan, wat baie nice sal wees!
Hier is jou sonar fototjie van vandag :

19 Weke & 4 dae oud :

O ja, Mamma kon nie lekker verstaan hoekom ek so effens ongemaklik is deesdae nie, tot die dokter die scan gedoen het en vir my gewys het dat jy moet jou voetjies na onder lê en lekker op mamma se blaas trap, skop en dans, en jy is bietjie woelig vandag, want ek kan omtrent elke liewe bewegingkie wat jy maak voel, wat so lekker is, want dan weet ek dat als ok is.

Jy moet nou sterk groei en lekker speel daar binne, liefies jou!

Hanco & Zhanè : Betekenis van jul name

2010-02-16T14:53:00.000+02:00

"Hanco is a Hebrew male name. The meaning of the name is 'God's grace'"
(Dit is alleen deur God se genade dat jy (en Zhanè) aan my & Pappa toe vertrou is, want sonder Hom was niks moontlik nie!)

"Zhane is a English girl name. The meaning of the name is `Gift of God`"
(En dit is presies wat jy (en Hanco) vir ons is, geskenke van God af, en ons kan nie genoeg dankie sê daarvoor nie!)

Zhanè : Jou reis tot dusvêr (19 w & 3 d)

2010-02-16T10:31:00.000+02:00

Hi daar sussie, wel Mamma hoop dat jy darem nog 'n sussie is, maar ons sal morê sien en 100% seker maak. Jy skop en woel nog nie regtig baie nie, maar dit sal seker een van die dae verander. Mamma is amper 20 weke swanger met jou, wat beteken dat ons nog net 19 wekies oor het voor ons jou ontmoet en jy jou opwagting maak. Ons is baie opgewonde! En soos jy seker al kan hoor gesels Hanco gereeld met jou en kry jy gereeld soentjie en drukkies van hom af. Ons is lief vir jou en kan nie wag om jou welkom te heet nie!
Hier is jou eerste 3 sonar foto's en 2 foto's van hoe jy tot dusvêr toe in Mamma se pensie gegroei het :

(12/11/2009)

5 weke & 5 dae oud
Hartklop : 97 spm

(17/12/2009)
11 weke & 2 dae oud
Hartklop : 168 spm
Lengte : 44.2mm

(20/01/2010)

15 weke & 4 dae oud

Gewig : 128g

Geslag : Dogtertjie (met 90% bevestiging)

Mamma se magie op 15 weke & 2 dae

Mamma se magie op 19 weke & 3 dae

Hanco : 'n Nuwe begin

2010-02-16T10:20:00.000+02:00

Jy het hierdie jaar by Wierda Wonderland Kleuterskol begin, na jy vir meer as 2 jaar deel van Tannie Trudie & Siena se lewens was.
Jy geniet die kleuterskool en al die nuwe maaitjies verskriklik baie, al was jy in die begin 'n bietjie skaam. En jy het sommer dadelik in almal se harte ingekruip. Jou juffrou hierdie jaar is Juffrou Charlotte, wat baie lief vir jou is!
Hier is 'n foto van jou in jou "skool uniform" :

Liefies jou my biekie-baba!

Die Biekie-baba's van Biekie-bos

2010-02-15T16:11:00.000+02:00

Hierdie blog word opgedra aan my twee Biekie-baba's : Hanco & Zhanè (wat nog in my pensie wegkruip)
Ek wil graag jul doen en late neerlê sodat jul dit eendag met 'n glimlag op die gesig sal kan lees.
Liefies julle!!!

Tegnies half-pad

2010-02-15T14:07:00.000+02:00

Is vandag 19 weke & 2 dae swanger, so tegnies is ek amper half-pad met my swangerskap. Kan dit nie glo nie! Het nog net 19 weke om te gaan voor baba haar opwagting maak! WOW! En daar is nog soveel dinge wat gedoen & gekoop moet word. Het darem Vrydag die AngelCare Nappy Bin via Edgars Online Shopping bestel, wag nou net dat hul my bel om te bevestig dat dit gereeld is en dat ek dit by die winkel kan gaan optel. Dan moet ons nog die laaste goed in die kamer klaarmaak, soos die Dido-rail opsit en die prente ophang. Die Chest of Drawers moet nog gekoop word en dan natuurlik, die belangrikste van alles, die res van baba se benodighede! Sulke dinge se beplanning gaan soms moeilik as die finansies nie lekker wil saamwerk nie, en dit is iets waaroor ek nie regtig wil gesels nie, want as dit nie vir my "bumper bashing" was nie, was dinge salk anders gewees, maar nou ja, sh@t happens en ongelukke gebeur.....
Sien weer Woensdag die dokter, Guilm kan ongelukkig nie die keer saamgaan nie, het vol week training die week :-(
Kan nie wag vir Woensdag nie, kan nie wag om te sien hoe groot baba geword het en of sy nou wel besluit het om 'n sussie te bly nie! En volgends die standard groei-chart moet sy ongeveer 15.3cm lank wees en al 240 gram weeg, en volgens my liniaal is 15.3cm al baie lank!
So, dit was gister Valenteinsdag, 'n dag gevul met liefde, hartjies, liefies en soentjies. Maar in die Botha-huishouding het dit bestaan uit "home-made breakfast", movies & dvd's, en ons almal wat meeste van die dag in ons pj's op die bank ge-loaf het. Die res van die middag het ons buite op die grasperk saam met Hanco spandeer en net lekker saam met hom gelag en gespeel. En dit was vir my meer kosbaar as enige iets anders!
Ongelukkig het die week nie baie lekker begin nie, Tannie Hettie het ons vanoggend net na 06h30 gebel en om hulp gevra...sy het perongeluk oor haar Toypom-woefie gery, en ja Simba het ernstig seergekry. Sy het hom toe maar in die kar gelaai en na die vearts toe gevat, wat bevestig het dat Simba se een longvlies geskeur het, sy maagwand heelwaarskynlik geskeur het en een van die bene in sy beken ook gebreek het. Dit sou haar amper R4,000.00 om Simba vir 3 / 4 dae te laat opneem, en na vele trane het sy toe maar vanoggend besluit om hom eerder te laat uitsit, wat haar self 'n stewige R1,000.00 gekos het. Ag shame, ek kry haar so jammer, asof sy dit ook nou nog op hierdie stadium nodig het, die ongeluk en hartseer het haar genoeg ge-terroriseer die laaste paar weke.
Nou ja, kom ons sien wat lewer die res van die week op!

UP, UP AND AWAY!

Hanco se ouer-aand

2010-02-11T16:17:00.000+02:00

Die ouer-aand van Dinsdag (09/02/2010) het toe baie goed afgeloop, al was dit meer die "informational type" as enige iets anders regtig. Die skoolhoof het maar meer met ons gepraat oor die prosedures ensv. by die skool. Sy het wel 'n paar interessant punte gelig :
1. Ouers van vandag is bang vir hul kinders en is bang om hul kinders te dissiplineer;
2. Kinders wat in die eerste helfte van 'n jaar gebore is, se vordering is baie verder as 'n kind wat in dieselfde jaar, maar in die laaste helfte van die jaar gebore is;
3. Ouers doen nie hul kinders 'n guns deur hul vroeg in die skool te sit nie, want alhoewel jou kind "slim" genoeg is daarvoor, hy is emosioneel glad nie gereed daarvoor nie.
4. Dat hul deur verskillende fases van metoriese vaardighede met die kinders gaan, soos dat die kinders eers moet leer papier frommel, dan leer hul hoe om die papier in vorms te skeur, dan leer hul met klei speel en laaste word hul geleer hoe om met 'n skêr te knip. En alhoewel die juffrou hul tot by 10 leer tel, hoe hul op die ouderdom net tot by 3 te ken, hul hoef net te leer van 'n sirkel, driehoek & vierkant, en al kleure wat hul nou hoef te ken is rooi, blou, geel en groen.

So ek is baie gelukkig met die vordering wat Hanco tot op hede gemaak het, maar nou ja, ek is in elk geval een van daai mammas wat glo dat 'n kind leer deur te speel, en dat my kind se geluk vir my veel belangriker is as om 'n klein "genius" in die huis te hê.

17 weke & 5 dae....

2010-02-04T14:39:00.000+02:00

Jip! Ons is al amper 18 weke swanger, die 20 weke-mylpaal is insig! Morning sickness is a thing of the past, en dankie tog daarvoor, want ek weet nie hoeveel langer ek nog met dit sou kon uithou nie!? Pensie is al mooi sigbaar en ek "waddle" alreeds.
Ons 15 weke & 4 dae scan het baie goed verloop, dokter baie beindruk met baba se vordering en baba het toe al 128g geweeg, en dokter vermoed dat dit die keer dalk 'n dogtertjie kan wees! Hy is self nie seker nie en sal eerder 100% seker maa met ons volgende scan, wat die 17de Februarie is.
Ek het haar nog nie voel skop of beweeg nie, maar dit sal seker met tyd kom, meeste vrouens voel dit eers teen omtrent 20 weke, so ek is al amper daar.

(Ons 15 weke & 4 dae scan)

(My 15 weke & 3 dae pensie)

Het Donderdag 'n klein bumper bashing gehad waar ek agter-in 'n vrou se (stokou) bakkie vasgery het, gelukkig het niemand seergekry nie en haar bakkie het geen skade nie, maar ons het 'n kwotasie gekry vir die skade op die BMW, en my "klein" bumper bashing gaan ons (of eerder die versekering) R16,947.13 kos, waarvan ons bybetaling ±R2,000.00 gaan wees...so daar gaan my baba-shopping spree vir die maand!

Gepraat van baba-shopping, ek sal een of ander tyd moet begin daarmee, want ons het nog niks vir die baba gekoop nie, nie dat ons regtig wil nie, het besluit dat ons bietjie gaan vasbyt daarmee tot na ons volgende scan, net sodat ons baie duidelik seker kan maak van baba se geslag, wil nie met my voet in my mond sit oor ek te veel van die verkeerde ding gekoop het nie.

Ons begin die naweek die kiddies se kamer te verf en re-vamp! Moet dit baie selektief doen, aangesien Hanco sy kamer met sy nuwe sussie gaan moet deel, het ons besluit om 'n Unisex-tema. Gaan die mure lig-groen verf met 'n hout border om. Hanco se Ben 10 beddegoed gaan daarby inpas en die Winnie The Pooh tema wat ek met die baba se gedeelte van die kamer wil doen. So nou is dit net om te begin daarmee, kan nie wag nie!

Ek is regtig moeg vandag, voel of ek dae laas geslaap het en of ek enige oomblik agter my rekenaar aan die slaap gaan raak, so ek doen nou enige iets moontlik net om myself wakker een aan die gang te hou.

Ons het volgende Woensdag aand ons eerste ouer-aand by die kleuterskool, en heel opgewonde daaroor, net om graag meer uit te vind oor Hanco se vordering en aanpassing by die kleuterskool. Want van wat ek kan sien lyk dit of hy baie goed aanpas en dit verskriklik baie geniet daar, sukkel nie om hom in die oggende te gaan aflaai nie, maar Guilm sukkel wel in die middae om hom in die kar te kry...hie hie hie

Slaap, slaap, snork, snork... I need some tea!

Liewe genade.....

2010-01-11T08:34:00.000+02:00

Ek weet nie eens regtig waar of met wat om te begin nie. Als was en is net so besig, bedrywig en deurmekaar! Dalk moet ek met dit wat nou gebeur begin e later terug gaan na die res....
My biekie-baba is nie meer so baba soos wat ek hom nog graag sou wou gehad het nie, hy is Woensdag Kleuterskool toe! Ek kon nie glo dat die tyd al aangebreek het daarvoor nie, ek kon glad nie Woensdag oggend my emosies in toom hou nie en het al gehuil nog voor ons weer terug in die kar kon klim! (Gelukkig het hubby saam gegaan en kon ek op sy skouer huil)
En om dinge nog erger te maak het ons Hanco van die kot na die enkel-bed geskuif (want die kot moet nou gebere word vir nommer 2), als is oorgetrek met nuwe "Ben 10" beddegoed en hy is heel in sy skik om elke aand in die bed te slaap (en het tot dusvêr toe nog net eenkeer uit die bed geval terwyl hy slaap).
Dit is regtig skrikwekkend as mens besef hoe vinnig tyd regtig verby gaan, oor 3 jaar gaan my biekie-baba al Laerskool toe en oor minder as 24 weke word ons vir 'n tweede keer mamma & pappa!
Wat die swangerskap aanbetref : Was Saterdag 14 weke swanger en dinge gaan eintlik heel goed, het nie regtig meer klagtes nie, nie naargeid is verby (meeste van die tyd) en die magie begin nou al redelik wys, alhoewel hy heeltemal anders lyk as toe ek swanger was met Hanco. Nog nie regtig vir baba voel beweeg nie en glo en vertrou elke dag dat als nog 100% is. Ons gaan volgende week vir ons volgende scan, dan sal ons darem kan sien hoe baba gegroei en gevorder het...kan nie wag nie!
Het laas week met 'n skok besef dat ons nog net 24 weke oor het voor baba hier is en dat ek nog niks vir baba gekoop het nie! Moet my bas in rat kry en begin shop!

Alweer, nogsteeds, defnitief....

2009-11-23T14:57:00.000+02:00

Ok, so dit is defnitief beslis, Boontjie Botha is oppad! Jip, die sonar op die 12de November 2009 het als bevestig, dat ons wel swanger is en dat dit op daai stadium 5 weke en 5 dae was (trek nou al by 7 weke en 2 dae). Maar tog in 'n mate voel dit nogsteeds nie vir my werklik nie, behalwe vir die feit dat ek so siek is dat ek nie behoorlik kan eet nie, want niks bly binne nie!

Daar is eintlik soveel om te vertel dat ek nie regtig weet waar om te begin nie.?.?.?.?

Kom ons begin by hubby : Hy is eenvoudig net die beste! Vandat ons uitgevind het ek is swanger is dit asf ek 'n nuwe man het, hy dra my op sy hande, ek kon nie vir beter ondersteuning gevra het nie!!

Hanco raak nou net te blerrie oulik, het deesdae hierdie ding wat hy sy gesiggie op die cuteste maniere trek as hy bv. iets vra of iets gevra word of hy verstaan iets nie lekker nie, kan hom opvreet elke keer as hy dit doen. Ons het hom probeer verduidelik dat daar nou 'n nuwe baba in my maag is, maar ek dink nie hy verstaan die hele konsep regtig nie, ek dink hy herhaal maar net nog op hierdie stadium wat ons hom vertel het. En dan het hy my regtig nou die dag gevra hoekom ek die baba ingesluk het, aangesien die baba dan nou in my maag is! Hie hie, dit was vrek snaaks!

Dan is daar die nuwe baba wat oppad is, en om eerlik te wees, ek weet nog nie heeltemal of ek vrek bang of vrek opgewonde daaroor is nie. Dit voel regtig vir my of ek weer heeltemal van voor af vir die eerste keer swanger is. En dit voel steeds vir my of ons dalk nog bietjie langer met nommer 2 moes wag, maar baba se "due date" is Julie 2010 en Hanco word 4 in Augustus 2010, so daar is alreeds 'n 4 jaar ouderdomsverskil tussen die 2, wat vir my nie te bad is nie, nie te kort op mekaar of te vêr uitmekaar uit nie.

Dalk voel als maar net vir my so deurmekaar op hierdie stadium, en sal als nog rustig op hul tyd in plek val, ek moet net vasbyt en elke oomblik daarvan geniet, alhoewel daar nie veel op hierdie stadium is om te geniet nie, want van Saterdag af sukkel ek redelik om enige vorm van kos in te hou, ek het nie net "morning sickness" nie, ek het "all day bloody sickness" en dit is besig om my stelselmatig onder te kry, want ek bly siek, kan niks eet nie, en as ek wel waag om iets te eet, kom dit net weer so uit, sjoe, dis bad en dis aaklig en ek haat dit om so te voel.

Wel, ten minste het ek iets anders om na uit te sien :
- Ons volgende scan die 17de Desember 2009;
- Ons gaan see toe vanaf die 19de Desember 2009 tot en met die 5de Januarie 2010!
Kan nie meer wag om met my toontjies in die sand te sit en speel nie!!!
- En dis amper KERSFEES!!!

Drome....

2009-11-09T15:17:00.000+02:00

Dalk soms, net soms word drome vinniger waar as wat mens dink....
Was die laaste twee maande op die ovulasie-calculator (aangesien ons probeer vir nommer 2), teen maand 2 dag 28 (30/10/2009) het nog niks gebeur nie, en het toe maar besluit om 'n tuis-toetsie te doen, en KABOOM!!! daar is 2 lyntjies. Ek het gedog dat ek my dit half verbeel en het toe weer op Sondag (01/11/2009) nog een gedoen, en weer eens was daar twee lyntjies. Ek en hubby het besluit dat ek maar daai Maandag (02/11/2009) sal gaan vir bloedtoetse, al vlieg hy weer daai Maandag-oggend vir die week Kaap toe. Was tydens my etensuur by die dokter vir bloedtoetse, 6liter bloed en een helse gat in my arm later (en ja, dit is hoe dit vir my gevoel het!), sit ek angstig en wag vir die oproep.
Teen 17h05 kon ek dit nie meer hou nie, en bel die dokter se spreekkamers....net om te hoor dat my bloedtoetse negatief is, die beta telling is 0.9!!!! Ek het die hele Maandag-aand by die huis spandeer in trane, kon net nie ophou huil nie, ons was dan so seker.
Teen Vrydag (06/11/2009) en nadat "Liewe Tannie" missing in action is vir al meer as 7 dae, het ons weer 'n toets gedoen, en weereens was dit positief, ek het summier besluit dat ek 'n afspraak by die Ginekoloog gaan maak.
So, nou ja, "Liewe Tannie" is al vir 10 dae uitstedig en ons eerste afspraak by die Ginekoloog is gebook vir die 12de November 2009.
Tans weet niemand (behalwe selected few) van ons vermoede nie, sal eers al die vriende en familie laat weet as die Ginekoloog als vir ons 100% bevestig het.
Is ek opgewonde? Om eerlik te wees, weet ek nog nie of ek opgewonde is oor die idee nie. Ek is een van daai wat eers 'n ding moet sien, voor ek dit kop, so miskien sal als werklik word met die eerste sonar.....

met 'n pouveer in my hoed

2009-10-29T12:11:00.000+02:00

"Sy" is deesdae by amper elke kruising te sien, daar waar sy met haar kiddie aan haar sy staan. Soms met 'n vriendelik glimlag, en soms probeer sy maar ongesien verby jou kyk terwyl jy haastig besig is om jou neus in die lug te gooi en die kar se ruit toe te maak....
Maar maak dit regtig saak of sy daar staan oor sy MOET en of sy dit doen "net-vir-sommer"?

Mag sy weer glo in geluk?

Mag sy weer glo in goedheid?

Mag die son vir haar weer skyn?

Mag ons oordeel en is ons verhewe?

En dan onthou ek die post-it in my Bybel by die teksvers wat my elke dag onthou dat soos wat Hy vir die mossies sorg, hoeveel te meer sal Hy nie vir ons, Sy kinders, sorg nie!

Dus begin ek stadig om al die free-be's in my Sarie's, Rooi Rose & Baba en Kleuter's bymekaar te maak, saam met al die "toys" wat boeta elke keer by die Kits-kos Restaurante kry (hy het defnitief nie albei van alles nodig net sodat dit teen morê-aand verlore en verlate die hele huis kan vol lê nie). Ek wil dit graag vir haar gee, want net vir sommer!

.....Mag die mossie, al is dit net vir een enkelle oomblik soos 'n spoggerige pou voel.....

Hubby travel alweer

2009-10-19T08:49:00.000+02:00

Guilm se e-mail (gedateer Sondag, 18 Oktober 2009 @ 5:54pm) verhelder my ogies vroeg vanoggend : "Haai Bokkie, Ek is lief vir jou en jy moet `n lekker week he."
Ek sit met 'n knop in my keel en trane in my oë en dink so half skuldig terug aan vanoggend toe Guilm se alarm net na 03h00 vanoggend die stilte verbreek, en my selfoon kort op sy hakke vir my begin skreeu.
Guilm moet opstaan en klaarmaak, hy vlieg weer Oos-Loden toe vandag, vir die hele week. Ek kon natuurlik nie weer aan die slaap raak nie, want ek het so gesukkel om Guilm uit die bed te kry dat ek daarna toe nou maar wakker was, en dis nie asof my man weet hoe om saggies klaar te maak in die oggende nie. Toe Guilm en Rayner uiteindelik lughawe toe ry, het my man natuurlik elke moontlike lig in die huis aangelos, so het ek maar op gestaan en al die ligte gaan afsit en weer gaan terugklim in die bed, met die hoop om dalk nog klein bietjie te slaap voor ek self moet opstaan en klaarmaak vir werk. Ek het net snoesig begin raak toe is dit Hanco se beurt om my slaap liederlik by die deur uit te jaag, so met die wat Rayner terug gekom het van die lughawe af, was ek al op en aan die gang, koffie reeds gemaak en badwater reeds ingetap.
Maar ek mis my man!
Dis 4 aande wat ek sonder hom op die bank gaan sit en TV kyk, dis 4 aande wat ek nie teen hom gaan kan opcuddle in die bed en letterlik onder sy blad inkruip voor ek aan die slaap raak nie, dis 4 oggende wat ek nie vir hom gaan kan broodtjies maak vir werk nie.
Ek haat dit om sonder om hom te wees, ek haat dit om so verlore te voel, ek haat dit as hy nie by die huis is nie!

Rondte nommer 2

2009-10-15T13:10:00.000+02:00

Voel al die laaste paar dae nie baie lekker nie, snaakse naar holkol op my maag, effens duislig en moeg, en was vanoggend naar. Het toe maar na ek vir Boeta by die dagmoeder gaan aflaai het, 'n draai by die Apteek gaan maak om die alombekende "toetsie" te gaan koop (Sommer die Twin-pack gevat, mens kan nooit te seker maak nie).
By die huis aangekom het ek die badkamer, met broek reeds op die kniee, ingestorm om die toets te doen..........
Daar was niks...sug....steeds niks
Ek het so half gehoop dat ek seker was dat daar wel iets sou wees, maar nie die keer nie.
Het vir hubby laat weet en toe maar via Skype my hart by Monzelle uitgepraat, wat meer gehelp het as wat ek gedink het dit sou doen...DANKIE MONZ!
Dit is al maand 2 dag 13, en daar is steeds niks, ek het vinniger swanger geraak met Hanco, en dit was sonder enige beplanning.
En ja, ek weet ek het gesê dat ek nie regtig nog 'n baba wil hê of kans sien vir twee kinders nie, maar toe ek die vreuge en opgewondenheid in hubby se oë sien as mens praat van nog 'n baba, het ek besef dat dit eintlik als die moeite werd gaan wees op die ou einde van die dag.

Poespas...

2009-10-13T15:12:00.000+02:00

Dit is eintlik so nie die mooiste Afrikaanse woord waaraan ek nou kon dink nie, maar as ek reg onthou is dit 'n "Casper-de-Vries-woord" vir meer as net baie deurmekaar, en nou is dit ook nou sommer nog 'n "Benita-woord".
Poespas is ook die enigste woord wat ek ken wat my gedagtes die mees akuraatste beskryf...dink dit is dalk een van die nadele van ADHD of iets, because it is never ending! Dit is asof my brein nie weet wanneer om te stop en asem te haal nie.
Ek het ook al agter gekom dat ek nie meer so baie praat soos toe ek 5 of 6 was nie, want meeste gesprekke vind binne my kop plaas net om my brein konstruktief besig te hou...want ledigheid is mos die duiwel se oorkussing, of so het my ouma altyd gesê...
Ek dink (en dis nie net soms nie, maar altyd), te veel oor alles, ek kan nie impulsief besluite neem nie, dit is net nie moontlik nie, daar bestaan ook nie so iets in my wereld soos impulsiewe besluite nie, die feit dat ek 'n Weegskaal is, maak dit ook nie veel makliker nie. Dinge moet deeglik beplan en uiteengesit word, met skedules, begrotings en "pie chart" (net om seker te maak).
Om die kersie op te koek te sit, het ek nog fietertjies ook, allerhande sulke klein gewoontekies waarvan ek net nie kan ontslae raak nie :

Die klere in my kas word volgens kleur gehang, van wit na swart;
As ek skoene koop waarvan ek die boks saam met die skoene kry, word die skoene net so in hul boks in my kas gebere;
My onderklere mag nie meng nie;
Moet nie vra om 'n happie van enige iets by my te vat en te verwag dat jy my lepel, mes of vurk gaan gebruik nie, gaan kry jou eie!
En daar is nog vele meer..

Ek lees in die Sarie van die tannie wat se blog 'n gereelde instelling in die tydskrif geword het. Ek wens ek het ook die vermoë gehad om met woorde vir mense 'n prentjie te skilder van my warboel, maar ek kan nie, dis te moeilik, want my kop is te besig en my woorde veels te min.

Daar was 'n stadium wat ek my gevoelens en emosies in 'n boek neer geskribbel het, maar na ek my beste vriend aan Kanker verloor het, het die pyn en seer net te groot vir my geword om woorde daarvoor te vind, en ek het net eendag my pen neergesit om nooit weer op te tel nie, ek kon nie, ek wou nie....

Maar tog voer ek daagliks met almal oor alles gesprekke in my kop, want dit is waar ek kan baklei en redeneer, sonder om die verkeerde goed te sê (ek het mos sulke voet-in-die-mond-oomblikke), sonder om seer te maak met dit wat ek sê. Ek weet nie altyd of dit goed of sleg is nie, want soms vergeet ek om letterlik met daai mense te gesels, wat ook nie altyd so wat wonders is nie.

Ek spot altyd deur te sê dat as hubby na my toe kom en sê : "Ek het gedink...", dan moet ek weet dit gaan ons geld kos, maar ek sal nie na hom toe kan stap met dieselfde woorde nie, want wat antwoord ek as hy vra waaroor : "Niks, alles, sommer net silly klein goedtjies". Hy gaan dink dat nie al my varkies op hok is nie...ha ha!

Maar tog help my gesprekke my tog op 'n manier, dit help my redeneer oor dinge, dit help my om my gevoelens uit te sorteer, dit help my rustiger raak, dit help my fokus....it helps me being B!

I just haven't met you yet.....

2009-10-08T09:44:00.000+02:00

I are, I is...I am
I am confused....I am emotional....I am mad

I'm feeling a bit lonely today!

Dit voel of ek weer net in 'n hoekie kan sit en my oë kan uithuil! Ek haat dae soos die! (Ok, om eerlik te wees voel ek vir meer as 'n week al so)

Het baie lus gehad vanoggend om hubby met elke beskikbare pot en pan in my kombuis, mee te gooi! Hy het weer sy "most famous" Hit-&-Run routine gedoen (dis nou waar hy wakker word, opstaan, klaarmaak vir werk in sy kar klim en ry en my met die res los), en dan het hy ook nou nog die guts gehad om my vanoggend te vra of EK onthou het om sy broek wat hy wil aantrek vandag, in die tuimeldroër gegooi het...WTF????? Doen dit self!

Miskien sal die maandelikse "koffie-date" saam met die girls my beter laat voel en bietjie tyd gee om te ontspan en weer beheer oor myself te kry

VERY MERRY HAPPY B-DAY TO ME!

2009-10-01T14:22:00.000+02:00

OK, om presies 06h00 vanoggend het ek amptelik 28 geword! Hubby het al sommer gister-aand begin om my tot in die afgrond in te bederf en Hanco kon nie wag om die geskenkpapier van my geskenk af te ruk en dit namens my oop te maak nie.
Maar toe ek vanoggend wakker word het ek net weereens besef hoe gelukkig ek eintlik is en hoe perfek my lewe regtig is! Ek het 'n wonderlike hubby en die mees kosbaarste biekie-baba waarvoor ek ooit kon vra en droom, albei vir wie ek liewer is as die lewe self!
Ek het 'n wonderlike familie en vriendegroep en my lewe kon net nie beter gewees het nie!
Vir al hierdie wonderlike dinge in my lewe het ek net die Liewe Vader om voor te dank, want sonder Hom sou niks van dit moontlik gewees het nie. Hy het my hele lewe beplan nog voor ek gebore was, en Hy het geweet dat als wat Hy op my pad plaas, net reg is!
En met elke tree wat ek gee, is Hy reg daar langs my.
My dae is gevul met liefde, vreugde, vrede, blydskap en soveel seëninge.
Sal ek ooit genoeg kan dankie sê aan ons Hemelse Vader?!

...Tyd...????

2009-09-18T13:57:00.000+02:00

Tyd beteken so baie, maar gaan verby so vinnig...
Tyd is so groot faktor in ons lewens, tyd genees alle wonde en "only time will tell"

Daar het soveel dinge die laaste paar weke gebeur wat my weer bietjie terug geruk het op my kniee en my laat besef het wat eintlik vir my belangrik is.
So het ons uitgevind C & M is besig om te skei, wat 'n skok! Weet nie regtig wat om te sê en hoe om dit te benader nie, want ons het besluit om nie kante te kies nie aangesien albei ons pelle is. Dit bring weer "memories" van my ma-hulle se egskeiding terug en ek besef hoe hard mens eintlik aan 'n huwelik moet werk en dat sonder God se genade dit net onmoontlik is om 'n "perfekte huwelik" te hê. So probeer ons maar troos en die nodige ondersteuning bied.

Verder het ons uitgevind dat A met MS (Multiple scleroses) gediagnoseer is. Ek het dit gaan opsoek op Wikepedia (want wat ek daarvan weet is meer lewensgevaarlik as wat die siekte self dalk mag wees), en oor ek nie weet hoe om die nuus te hanteer nie, aangesien ek nog nooit met MS te doen gehad het nie. Maar dit bring ook vir my effe hartseer terug, want gaan ek haar ook verloor soos wat ons vir Hennie verloor het na hy nie die stryd teen kanker kon oorwin nie, gaan ek nog 'n pel moet groet...

Sien, dis hier waar "tyd" inkom, want "Only time will tell"
Tyd sal vir M & C die nodige antwoorde kan gee, met tyd sal ons leer hoe om A se MS te hanteer, en tyd sal eendag al my wonde ook kan genees....

Maar dan is daar die ander aspek waar tyd nou sy kop begin uitsteek, tyd vir nog 'n baba....
Is ek reg daarvoor, is ons reg daarvoor, is Hanco reg daarvoor? Met al die duisende dinge wat in my kop rondmaal, al die vrese, al die onsekerheid, is daar net een ding wat glashelder vir my is :

Net tyd sal leer...

Hier's ek weer...

2009-03-31T12:22:00.000+02:00

How time can fly, even when your not having fun...!
Soveel dinge gebeur elke minuut van elke dag, sommige van dit raak ons in geen aspek nie, en ander verander die hele spilpunt van ons menswees, verander ons perspektief en verander selfs dit wat ons uniek maak. Dit hang van jou as mens af wat jy met die verandering doen en hoe jy dit hanteer.
Daar was soveel dinge waarmee ek die laaste ruk geworstel het : opinies, vriendskap, verhoudings en liefde....
Dink ek het laas so geworstel toe ek moes besluit of my ma-hulle se egskeiging goed of sleg was...

...Die res los ek maar vir later...

Intro

2009-02-18T14:25:00.000+02:00

To blog or not to blog...
Verby is die dae wat jy skelm in jou dagboek skryf en onder jou kopkussing bêre, nou blog jy en almal kan dit lees, be brave, be daring, 2 be me!
En skielik voel dit asof die gedig "Was ek maar 'n digter" spesiaal vir my geskryf was, want I need to let the creative juices flow...maar eintlik wil ek maar net die gesprekke wat daagliks in my kop plaasvind in woorde omsit (dalk help dit my minder malkoppie voel) en ek raak beslis nou te lui om dit elke keer in my dagboek neer te skribbel, kan in elk geval na 'n week nie meer my eie handskrif lees nie.
So moontlik is diè die begin van vele goeie dinge!